Skip to content
Home » News » Δεν μας ήθελαν στον χορό γιατί είμαστε Ρομά

Δεν μας ήθελαν στον χορό γιατί είμαστε Ρομά

    Δεν μας ήθελαν στον χορό γιατί είμαστε Ρομά

    Published
    Η Νερμίν Σεπετζή Χασάν (στο κέντρο) στα χρόνια της εφηβείας, χορεύοντας με τις φίλες της

    Δεν μας ήθελαν στον χορό γιατί είμαστε Ρομά

    Published
    Η Νερμίν Σεπετζή Χασάν (στο κέντρο) στα χρόνια της εφηβείας, χορεύοντας με τις φίλες της
    Η Νερμίν Σεπετζή Χασάν, διαμεσολαβήτρια στο Παράρτημα Ρομά του Δήμου Μαρωνείας – Σαπών, αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία αποκλεισμού των Ρομά εντός της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης

    To 2005 σε μια κωμόπολη του Νομού Ροδόπης ακούστηκε ότι θα γίνει γλέντι με ζωντανή μουσική, που το διοργάνωνε η νεολαία της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Μέρες πριν γίνει το έλεγαν ακόμη και τα τοπικά ραδιόφωνα.

    Μια ομάδα εφήβων κοριτσιών Ρομά της περιοχής ενημερώθηκαν και αποφάσισαν να πάνε. Ανάμεσά τους και εγώ, τότε 14 χρόνων. Στολιστήκαμε, ετοιμαστήκαμε και πήγαμε. Είχε στηθεί μεγάλος χορός.

    Αγόρια και κορίτσια χόρευαν κυκλικά όλα μαζί. Καθίσαμε κι εμείς σε μια άκρη και περιμέναμε κάποιος να μας δει και να μας καλέσει να χορέψουμε μαζί τους, μιας και συνήθως έτσι γίνεται.

    Να σημειωθεί ότι ανάμεσα σε αυτούς που χόρευαν –όλοι παιδιά οικογενειών της μουσουλμανικής μειονότητας– ήταν και παιδιά που τα βλέπαμε και μιλούσαμε μαζί τους καθημερινά, είτε στο σχολείο είτε στο πάρκο είτε στη γειτονιά. Εκεί όμως, στο γλέντι, σημασία δεν μας έδωσαν.

    Αποφασίσαμε κι εμείς να μπούμε μόνες μας στον χορό. Μπήκαμε και σκορπιστήκαμε ανακατεμένα στον κύκλο των παιδιών που ήδη χόρευαν.

    Δεν ξέρω πώς, αλλά μέσα σε μισό λεπτό το κυκλικό σχήμα που είχαν διαμορφώσει μεταφέρθηκε παραδίπλα και η δική μου παρέα μου έμεινε μόνη της.

    Μόλις έγινε αυτό ακούστηκε και μια φωνή «ααα…» από τους παραβρισκόμενους που παρακολουθούσαν από απέναντι τον χορό.

    Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τόσο έντονα τον ρατσισμό που ήθελα να κλάψω. Αλλά σκέφτηκα πως αν αντιδράσω, δεν θα νιώσω καλά ούτε εγώ ούτε η παρέα μου

    Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τόσο έντονα τον ρατσισμό που ήθελα να κλάψω. Είχα γίνει κατακόκκινη. Αλλά σκέφτηκα πως αν αντιδράσω, δεν θα νιώσω καλά ούτε εγώ ούτε η παρέα μου.

    Και τότε πεισμώνω και το ρίχνω στον χορό. Το ίδιο κάνουν και τα κορίτσια της παρέας μου. Έναν χορό που ξεσκιστήκαμε να χορεύουμε μεταξύ μας.

    Οι άλλοι που πήγαν παραπέρα έμειναν να μας παρακολουθούν με ένα βλέμμα σαν να αναρωτιούνται: «Μα πώς γίνεται; Εμείς τις αποκλείσαμε».

    Τελικά το αποτέλεσμα ήταν εμείς να διασκεδάσουμε με την ψυχή μας.

    Την επόμενη μέρα συναντηθήκαμε πάλι με αυτά τα παιδιά και μας μιλούσαν σαν να μην είχε συμβεί κάτι, σαν να μην τρέχει τίποτε. Εμείς όμως μάθαμε ότι πρέπει να κρατάμε απόσταση από άτομα που δεν καταλαβαίνουν και δεν νιώθουν την ισότητα.

    Σήμερα συναντιόμαστε σχεδόν καθημερινά. Ένα γεια με το ζόρι λέμε, αλλά δεν μας πειράζει καθόλου. Έτσι κι αλλιώς, όπως λέει και μια παροιμία, «αν εκτιμάς τον εαυτό σου, φύγε από εκεί που δεν σε εκτιμούν».

    banner_300_250
    Νερμίν Σεπετζή Χασάν
    Η Νερμίν Σεπετζή Χασάν είναι διαμεσολαβήτρια στο Κέντρο Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά του Δήμου Μαρωνείας – Σαπών

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το προσωπικό αρχείο της Νερμίν Σεπετζή Χασάν

    MORE SHORT STORIES