Το χειμώνα του 2007 παρακολουθούσα μαθήματα παραδοσιακών κρουστών και ετοιμαζόμουν για τη συναυλία αποφοίτησής μου από το ωδείο. Ο τότε δάσκαλός μου Πέτρος Κούρτης διοργάνωσε μαζί με τον tap dancer Θάνο Δασκαλόπουλο ένα πολύ ενδιαφέρον σεμινάριο ρυθμού.
Δουλέψαμε με κάποια μέλη από το θρυλικό σχήμα STOMP αλλά και με έναν απίθανο καλλιτέχνη, τον Max Pollak. Tap dancer ο ίδιος, αλλά και ειδικός στην body music ένα είδος παραστατικής τέχνης στο οποίο κάνουμε μουσική χρησιμοποιώντας αποκλειστικά το σώμα και τους ήχους του. Αποκάλυψη!
Τότε συνειδητοποίησα ότι πάντα κουβαλάμε μαζί μας ένα μουσικό όργανο με άπειρες δυνατότητες. Ταυτόχρονα ανακάλυψα ότι αυτό που μας έδειξε ο Max δεν ήταν και τόσο διαφορετικό από αυτό που έκανα τόσα χρόνια μόνος μου, αυθόρμητα. Δηλαδή να χτυπάω διάφορα σημεία του σώματος για να παράγω ρυθμούς. Η διαφορά υπήρχε σαφώς στον βαθμό δυσκολίας των μοτίβων που μας έδειξε. Όπως και στη συνειδητή και όχι τόσο αυθόρμητη επιλογή των ήχων και των κινήσεων.
Πήρα το πτυχίο μου στα παραδοσιακά κρουστά. Παράλληλα άρχισα να ασχολούμαι πιο πολύ με τη μουσική με το σώμα. Αρχικά κοντά στον Θάνο Δασκαλόπουλο. Στη συνέχεια με καλλιτέχνες από διάφορα μέρη του κόσμου. Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να φτιάξουμε με τον Θάνο ένα σχήμα body music για το οποίο ενορχήστρωσα τις πρώτες μου διασκευές παραδοσιακής μουσικής με ήχους του σώματος.
Ήταν σαν να είχα προσθέσει ένα νέο, ιδιαίτερο, μουσικό όργανο σε αυτά τα οποία είχα μελετήσει πιο «συμβατικά». Έτσι μπορούσα να συνεχίσω με αυτό το καινούργιο όργανο την πορεία που ούτως ή άλλως είχα ξεκινήσει καλλιτεχνικά. Δηλαδή να ασχοληθώ με την αξιοποίηση του μουσικού υλικού της παράδοσης σε πιο σύγχρονες μουσικές δημιουργίες.
