Skip to content
Home » Για εθελοντική εργασία με κάποιες δυσκολίες στις Ιταλικές Άλπεις

Για εθελοντική εργασία με κάποιες δυσκολίες στις Ιταλικές Άλπεις

    Για εθελοντική εργασία με κάποιες δυσκολίες στις Ιταλικές Άλπεις

    Published

    Για εθελοντική εργασία με κάποιες δυσκολίες στις Ιταλικές Άλπεις

    Published
    Η Αφροδίτη Ερμίδη αναπλάθει για λογαριασμό του Short Stories τις free «διακοπές» της τον Αύγουστο του 2001 στις Ιταλικές Άλπεις που συνδύασαν εργασία (σκληρή και απλήρωτη) και χαρά (για τα «αφεντικά»)

    Φοιτήτρια στο δεύτερο έτος, το 2001, αποφασίζω να πάω για εθελοντική εργασία στο εξωτερικό. Πιο συγκεκριμένα, στις Ιταλικές Άλπεις.

    Αντί να τσαλαβουτάω σε κάποιο κυκλαδίτικο νησί, επέλεξα να περάσω τον Αύγουστό μου βοηθώντας στην αναστήλωση μεσαιωνικών κτισμάτων. Γέμισα τη βαλίτσα μου με ιδεαλισμό, περιέργεια και δίψα για τρελές εμπειρίες και ξεκίνησα.

    Το επιπλέον κίνητρο ήταν (μην κοροιδευόμαστε) οι δωρεάν διακοπές. Για 15 μέρες θα τρώγαμε και θα κοιμόμασταν τσάμπα στις Ιταλικές Άλπεις! (Πού να φανταζόμουν ότι θα το πλήρωνα κυριολεκτικά με τον ιδρώτα μου…).

    Μας παρέλαβαν από το Μπέργκαμο και ανεβήκαμε στο βουνό. Τα 20+ χρόνια που έχουν περάσει δεν μου επιτρέπουν να θυμηθώ το όνομα του χωριού που καταλύσαμε. Θυμάμαι ότι ήταν χαμένο στη μέση του πουθενά. Επίσης θυμάμαι ότι την πρώτη κιόλας μέρα ήθελα να επιστρέψω στην Αθήνα. Πού πήγα και έμπλεξα; Πως θα περνούσαν δεκαπέντε μέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς καν τρεχούμενο νερό;

    Μαζί μ’ εμένα και μια πολυεθνική ομάδα πιτσιρικάδων: δύο Έλληνες, ένας Μαροκινός, δύο Τσέχες, δύο Ιταλοί, τρεις Ισπανίδες και μία Γαλλίδα. Και τα «αφεντικά». Μια ομάδα δήθεν εναλλακτικών Γερμανών, οι οποίοι αποδείχτηκε ότι διόλου ιδεαλιστές δεν ήταν αλλά πονηροί «εντρεπρενέρς». Εμείς θα δουλεύαμε σαν σκλάβοι για να νοικιάζουν αυτοί στη συνέχεια τα μεσαιωνικά κτίσματα και να τσεπώσουν τα χρήματα.

    Έτσι άρχισε ο εθελοντισμός μας στο βουνό. Κάναμε τα πάντα: κόβαμε ξύλα, μεταφέραμε πέτρες, φτιάχναμε τσιμέντο. Εγώ επέλεξα και να μαγειρεύω μήπως και γλίτωνα το πολύ κουβάλημα. Θυμάμαι να φτιάχνω αυγά καγιανά τρίβοντας –δεν ξέρω κι εγώ πόσα– κιλά ντομάτες και σπάζοντας καμιά 50αριά αυγά σε ένα τηγάνι σαν μισή μπανιέρα.

    Κατά τη διάρκεια της ημέρας λιμοκτονούσαμε και τα αφεντικά –που εκτός από λαμόγια ήταν και τσιγκούνηδες– δεν μας άφηναν να τρώμε στα ενδιάμεσα των γευμάτων. Είχα αναλάβει να βγάζω κρυφά από την κουζίνα φρούτα και να τα μοιράζω στους άλλους πεινασμένους εθελοντές.

    Κάναμε τα πάντα: κόβαμε ξύλα, μεταφέραμε πέτρες, φτιάχναμε τσιμέντο. Εγώ επέλεξα να μαγειρεύω. Βέβαια θυμάμαι να φτιάχνω μόνο ένα φαγητό: αυγά καγιανά

    Τα δωμάτιά μας βρίσκονταν μέσα στα ερειπωμένα κτίσματα και για κρεβάτι διαθέταμε ένα στρώμα που κειτόταν στο υγρό πάτωμα. Η υγρασία ερχόταν και από το ταβάνι όταν η «βρόχα έπεφτε στρέιτ θρου».

    Η τουαλέτα μας ήταν τόσο απλή ώστε να είναι λειτουργική: ένα παραβάν από ξύλα και με μια τρύπα στο κέντρο. Εάν -και όταν- κάναμε μπάνιο, η σειρά ήταν η εξής: έκοβες ξύλα, έβαζες φωτιά, ζέσταινες νερό, το έπαιρνες σε κουβά και πήγαινες στο άλλο ειδικά διαμορφωμένο παραβάν.

    Τα βράδια όμως ήταν ωραία. Κατάκοποι, μαζευόμασταν γύρω από τη φωτιά, έρχονταν και ντόπιοι από διπλανά χωριά, έπαιζαν μουσικές, πίναμε σπιτικό κρασί, κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις και πέφταμε ξεροί και -ναι, μπορώ να πω- ευτυχισμένοι.

    Υπήρξαν κι άλλες μαγικές στιγμές. Η βόλτα στη διπλανή (όπως νομίζαμε) λίμνη. Τρεις ώρες περπατήματος κάτω από τον καυτό αλπικό ήλιο μας οδήγησαν σε ένα τοπίο συγκλονιστικό: γαλαζοπράσινα νερά περιτριγυρισμένα από ένα κατάφυτο δάσος, ελάχιστα πέτρινα σπίτια κι ένα ζευγάρι να χορεύει βαλς στην αυλή του. Όπως συγκλονιστική ήταν και η επίσκεψη σε ένα καλά κρυμμένο μέσα στο δάσος, αλαβάστρινο χωριό το οποίο είχαν δημιουργήσει βουδιστές.

    Παρά τις «κακουχίες» και παρά την διάψευση του εθελοντισμού, σίγουρα παραμένει μια από τις πιο αλησμόνητες εμπειρίες. Και εάν ήμουν πάλι 20, θα το ξανάκανα.

    banner_300_250
    Αφροδίτη Ερμίδη
    Η Αφροδίτη Ερμίδη είναι δημοσιογράφος

    MORE SHORT STORIES