Skip to content
Home » News » Γιάννης Βλάσσης VS Βασίλης Καρράς: Για ένα «Παραθύρι»

Γιάννης Βλάσσης VS Βασίλης Καρράς: Για ένα «Παραθύρι»

    Γιάννης Βλάσσης VS Βασίλης Καρράς: Για ένα «Παραθύρι»

    Published
    Ο Γιάννης Βλάσσης με τη Σου Κύρκου σε φωτογράφιση για την αφίσα του προγράμματός τους στο Can Can

    Γιάννης Βλάσσης VS Βασίλης Καρράς: Για ένα «Παραθύρι»

    Published
    Ο Γιάννης Βλάσσης με τη Σου Κύρκου σε φωτογράφιση για την αφίσα του προγράμματός τους στο Can Can
    Ο δημοσιογράφος Αντώνης Φουντής θυμάται για το Short Stories την ιστορία ενός τραγουδιού που χρόνια προσπαθούσε να το κάνει δίσκο ο Γιάννης Βλάσσης και ξαφνικά βρέθηκε σε δίσκο του Βασίλη Καρρά

    Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, στα περίφημα σκυλάδικα της Θηβών, της Π. Ράλλη και της Ιεράς Οδού, ένα από τα μεγάλα ονόματα της «νυχτερινής διασκέδασης των φτωχών», όπως την αποκαλούσαμε εκείνα τα χρόνια όλοι εκείνοι που ήμασταν θαμώνες αυτών των νυχτερινών κέντρων, ήταν ο Γιάννης Βλάσσης.

    Λαϊκή φωνή από τις λίγες και υποτιμημένη. Λίγο ο χώρος, λίγο ο Βλάσσης που ήταν μια ατραξιόν μόνος του, έπαιξαν τον ρόλο τους. Ήξερε εκατοντάδες τραγούδια, τραγουδούσε ό,τι ήθελε, όπως ήθελε, άλλαζε στίχους, μπορούσε να ήταν στην πίστα ώρες ολόκληρες. Κανονικό «τρελοκομείο» με την καλή έννοια.

    Ντόμπρος και αυθεντικός χαρακτήρας ο Βλάσης, τραγουδούσε τότε ένα ζεϊμπέκικο Σ’ αυτό το παραθύρι για το οποίο μας έλεγε γεμάτος καμάρι ότι μια μέρα θα το κάνει τεράστια επιτυχία. Ήταν ένα ξεχασμένο τραγούδι από τα παλιά (1974) που είχε τραγουδήσει χωρίς να γίνει επιτυχία η Καίτη Ντάλη. «Θα το κάνω σουξέ, ο κόσμος δεν το ξέρει Δεν το έχετε ακούσει πουθενά. Θα το πάω σε μεγάλες εταιρείες και θα το κάνω επιτυχία από τις λίγες» έλεγε με καμάρι ο Γιάνναρος.

    Ο Γιάννης Βλάσσης ήξερε εκατοντάδες τραγούδια, τραγουδούσε ό,τι ήθελε, όπως ήθελε, άλλαζε στίχους, μπορούσε να ήταν στην πίστα ώρες ολόκληρες

    Οι μέρες περνούσαν, ο Βλάσσης τραγουδούσε Σ’ αυτό το παραθύρι κάθε βράδυ σε όλα τα μαγαζιά που εμφανιζόταν στη δυτική Αττική. Είτε στο RBS είτε στα Ξημερώματα είτε στο Βαλεντίνο, ή το Τεν Τεν, στη συμβολή Π. Ράλλη και Γρ. Λαμπράκη στη Νίκαια. Χαρούμενος διαλαλούσε ότι πήγε το τραγούδι στις δισκογραφικές και τους άρεσε.

    Το κράτησαν και θα τον καλούσαν για τα περαιτέρω. Πήρε υποσχέσεις ότι το τραγούδι θα κυκλοφορούσε σύντομα από τον ίδιο. Και περίμενε το κάλεσμα να μπει στο στούντιο για να το γράψει.

    Αίφνης, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, το Παραθύρι έγινε τεράστια επιτυχία όχι όμως από τον Βλάσση, αλλά από τον Βασίλη Καρρά. Το τραγούδι βρήκε θέση στον δίσκο Αυτή η νύχτα που κυκλοφόρησε το 1989.

    Τι, πού, πώς, ποιος, κανείς δεν έμαθε τι έγινε και το τραγούδι με το οποίο έφτιαχνε τις βραδιές μας στα Αραπάκια ο Γιάννης Βλάσσης δόθηκε στον Βασίλη Καρρά. Δεν μάθαμε ποτέ. Όμως εμείς από τον Γιάννη Βλάσση το λατρέψαμε γιατί από τον Γιάννη το ακούγαμε δυο τρία χρόνια νωρίτερα.

    Στοίχισε πολύ στον Βλάσση αυτή η ιστορία και έφτασε σε σημείο να μη θέλει να το τραγουδήσει ξανά. Όμως το ξεπέρασε και δεν σταμάτησε να το τραγουδάει έως τον Μάιο του 2018 που έφυγε με αυτό το παράπονο από κοντά μας.

    Όμως εμείς οι θαμώνες της «νύχτας των φτωχών» τον θυμόμαστε για το Παραθύρι και για το Η κυρία δεν μας ξέρει. Όμως ποιος ξέρει;

    Μπορεί τώρα να βρεθεί με τον Καρρά εκεί πάνω και να μάθει και ο ίδιος τι πραγματικά συνέβη.

    banner_300_250
    Αντώνης Φουντής
    Ο Αντώνης Φουντής είναι δημοσιογράφος

    MORE SHORT STORIES

    ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΜΑΤΟΚΛΑΔΑ
    Short

    Ο Βαμβακάρης τρώει ban σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης

    Ο μουσικός Κ. Κ. μοιράζεται με το Short Stories μια ιστορία μουσικής τρέλας με τα «Ματόκλαδα» του Βαμβακάρη να απαγορεύονται σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης. Ίσως γιατί δεν εναρμονίζονται με τη βρώση γαλακτομπούρεκων…

    Μπάμπης Παπαδόπουλος κιθαρίστας shortstoriesgr
    Short

    Όταν ο Μπάμπης Παπαδόπουλος κατάλαβε ότι δεν θα γίνει διασκεδαστής

    Ο Μπάμπης Παπαδόπουλος θυμάται για λογαριασμό του Short Storieς τις ταβέρνες στις αρχές της δεκαετίας του ’80 στη Θεσσαλονίκη, τα ρεμπετολαϊκά σε γάμους και βαφτίσια και την αυστηρή παραίνεση του αφεντικού «να χαμογελάει στους πελάτες»