Υπάρχουν πράγματα που κάποτε έμοιαζαν αυτονόητα. Ένα τραπέζι στρωμένο χωρίς ιδιαίτερη αφορμή. Το ψωμί που κόβεται και μοιράζεται. Οι ιστορίες που λέγονται καθώς περνά η ώρα. Ένα τραγούδι που ξεκινά διστακτικά και καταλήγει να το τραγουδούν όλοι. Στις μεγάλες πόλεις αυτές οι μικρές συνήθειες άρχισαν σιγά σιγά να χάνονται. Η πανδημία έκανε ακόμη πιο αισθητή αυτή την απουσία· βρεθήκαμε απομονωμένοι, ο καθένας μέσα στον δικό του χώρο, νοσταλγώντας κάτι που μέχρι τότε θεωρούσαμε δεδομένο. Το PERASMA γεννήθηκε από αυτή την έλλειψη.
Μια ομάδα γυναικών άρχισε να συναντιέται στην Αθήνα γύρω από ένα τραπέζι. Στην αρχή με την απλή πρόθεση να μοιραστεί ένα γεύμα. Ύστερα ήρθαν οι αφηγήσεις, οι οικογενειακές μνήμες, οι ιστορίες της μετανάστευσης, οι γλώσσες που επιβίωσαν μέσα στα σπίτια, τα τραγούδια, οι χοροί που κανείς δεν είχε ξεχάσει. Οι συναντήσεις μας τελείωναν σχεδόν πάντα με μουσική και χορό, σαν να θυμόταν το σώμα κάτι πριν ακόμη το θυμηθεί η σκέψη.
Ανάμεσά μας υπάρχουν άνθρωποι που έχουν περάσει σύνορα πολλές φορές. Άλλοτε κρατώντας μια βαλίτσα, άλλοτε αλλάζοντας γλώσσα, άλλοτε αφήνοντας πίσω μια ζωή για να ξεκινήσουν μια άλλη. Έτσι το «πέρασμα» έγινε για εμάς κάτι πολύ περισσότερο από μια λέξη.
Είναι μια εμπειρία που επιστρέφει συνεχώς μέσα από τη μετανάστευση, τη συλλογική μνήμη, την απώλεια, τις συναντήσεις μας, και μέσα από μετάδοση μιας ιστορίας από τη μια γενιά στην επόμενη.



