Skip to content
Home » Ο σκύλος και η μπάντα του δήμου

Ο σκύλος και η μπάντα του δήμου

    Ο σκύλος και η μπάντα του δήμου

    Published

    Ο σκύλος και η μπάντα του δήμου

    Published
    Ο φιλόλογος Γιώργος Παπασωτηρίου γράφει στο Short Stories για έναν αδέσποτο σκύλο που ακολουθούσε κατά πόδας προ εικοσαετίας την μπάντα του Δήμου Πειραιά, μια ανάμνηση ανεξίτηλη, στενά συνυφασμένη με εκείνη του δικού του σκύλου

    Κάποια Χριστούγεννα της δεκαετίας του 2000, στον Πειραιά. Περπατούσαμε στην Τσαμαδού, ο καιρός ήταν αρκετά ψυχρός. Η μπάντα του δήμου είχε βγει έξω με ένα μεγάλο σχήμα μουσικών, με τις στολές τους, τον μαέστρο τους, τα αναλόγια πάνω στα χάλκινα όργανα. Ένας αδέσποτος σκύλος ακολουθούσε πιστά την μπάντα. Όποτε εκείνη σταματούσε, σταματούσε αμέσως κι εκείνος· όποτε ξανάπιανε τον βηματισμό της, αμέσως έπαιρνε τον δρόμο και ο σκύλος. Ήταν ευτυχής. Το ανάστημά του καμαρωτό και η ουρά του περιχαρής κινούνταν, ίσως, στον ρυθμό της μπάντας.

    Βέβαια, η ρυθμική κίνηση της ουράς μπορεί να είναι μια λεπτομέρεια που τη δημιούργησα εκ των υστέρων και το υποσυνείδητό μου την παρουσιάζει ως πραγματική ανάμνηση, αλλά δεν μπορώ να το γνωρίζω.

    Είναι πια περίπου είκοσι απίστευτα μακρά χρόνια που πέρασαν. Ο σκύλος είναι ίσως ο μόνος από τους τότε παρευρισκομένους που δεν βρίσκεται πια στον κόσμο ετούτο. Αδέσποτοι σκύλοι δεν υπάρχουν πια στην πόλη.

    Η νεανική μου ανάμνηση όμως δεν θα σβήσει ποτέ απ’ ό,τι φαίνεται· ίσως γιατί την ίδια μέρα, όπως κάθε μέρα εκείνης της ζωής μου, μας περίμενε ένας άλλος πρώην αδέσποτος σκύλος στο σπίτι μου. Ούτε κι εκείνος ανήκει πια στον κόσμο ετούτο.

    Το αξιοπρόσεκτο για εμένα ήταν η λαχτάρα που ένιωθε ότι επιτέλους ανήκε σε μια οικογένεια και η λύπη μου για τον βίο που διήγε χωρίς οικογένεια

    Νομίζω ότι τα ώριμα συναισθήματα επιβάλλουν αναμνήσεις και είναι κυρίως μελαγχολικά. Αν λοιπόν για τους περισσότερους θεατές της σκηνής εκείνης το αξιοπρόσεκτο ήταν το αστείο θέαμα ενός σκύλου που ακολουθούσε πιστά μια μπάντα σαν να ήταν μέρος της, για εμένα ήταν η λαχτάρα που ένιωθε ότι επιτέλους ανήκε σε μια οικογένεια και η λύπη μου για τον βίο που διήγε χωρίς να έχει οικογένεια.

    Μπορεί πάλι αυτό που διατηρεί την ανάμνηση ζωντανή να είναι η ελπίδα που ένιωθα μήπως ανήκε στην μπάντα και την ακολουθούσε σε κάθε έξοδό της. Συχνά έχω απίστευτα αφελείς ελπίδες,· το παραδέχομαι. Ή ίσως ανήκε σε ένα από τα καταστήματα της Τσαμαδού και είχε απλώς μια πρόσκαιρη χαρά από την παρουσία της μπάντας – αυτό είναι πιθανότερο, ψωνίζαμε από ένα κατάστημα που είχε πάντα στο χαλάκι του έναν κουλουριασμένο αγαθό γίγαντα.

    In memoriam, για τον Π. που μας περίμενε στο σπίτι και για τον άγνωστο φίλο του στις αναμνήσεις μου.

    banner_300_250
    Γιώργος Παπασωτηρίου
    Ο Γιώργος Παπασωτηρίου είναι φιλόλογος

    Κεντρική φωτογραφία
    Katie Bernotsky/Unsplash

    MORE SHORT STORIES

    Ανάφη shorts stories γατες παιδια
    Short

    Τα παιδιά και οι γάτες που άλλαξαν την Ανάφη

    Ο καθηγητής πληροφορικής Νίκος Παπανικολάου εξιστορεί στο Short Stories πώς μια χούφτα γυμνασιόπαιδα στην Ανάφη έγιναν παράδειγμα για τους κατοίκους και πήραν το μάθημά τους για την κρατική αδιαφορία στο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων