Αν κοιτάξω πίσω δεν ξέρω αν ξεκίνησα με σχέδιο ή με ένστικτο. Μάλλον ορμώμενη από την ανάγκη να χτίσω κάτι που τότε, στην Ελλάδα του 1997, έλειπε εντελώς. Έναν χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο στην ανθρώπινη -και επιστημονικά τεκμηριωμένη- αντιμετώπιση των διατροφικών διαταραχών.
Έτσι επέλεξα ένα μονοπάτι χωρίς να είμαι σίγουρη πού ακριβώς θα με οδηγήσει, ακούγοντας μόνο μια εσωτερική φωνή. Και μια βαθιά ανάγκη να δημιουργηθεί ένας χώρος που να αγκαλιάζει, να ακούει, να καταλαβαίνει τις σιωπές, τις κραυγές και το πόνο των ασθενών με διατροφικές διαταραχές. Και ύστερα από 9 χρόνια κατάφερα να γεννηθεί το Ελληνικό Κέντρο Διατροφικών Διαταραχών.
Θυμάμαι ότι από 2006 και μετά βίωνα την πορεία μου με τέτοιο τρόπο σαν να οδηγούσα σε επαρχιακό δρόμο με στροφές, με προβολείς χαμηλής δέσμης, αλλά και με θέα που μου έκοβε την ανάσα. Ο ενθουσιασμός και το πάθος μου ήταν το καύσιμο. Oι διεθνείς συνεργασίες η πυξίδα μου. Και οι άνθρωποι που εμπιστεύονταν τη δουλειά μου, ο σταθερός μου χάρτης. Σιγά σιγά, πρόσθεσα νέες διαδρομές και στάσεις: ομαδική και οικογενειακή θεραπεία, διατροφική υποστήριξη, ψυχιατρική παρακολούθηση. Όλα κάτω από την ίδια στέγη, όλα με κοινή γλώσσα.
Το ορόσημο στη όλη αυτή πορεία μου ήταν το 2010 που γνώρισα την μέντορα και καθηγήτρια μου, Janet Treasure. Με εκείνο το ήρεμο, σταθερό της βλέμμα, μου έδειξε πώς μπορείς να φτιάχνεις γέφυρες ανάμεσα στο «επιστημονικό» και το «ανθρώπινο». Μέσα από τα μοντέλα της, έμαθα να βλέπω την ανορεξία όχι σαν έναν αόριστο εχθρό, αλλά σαν έναν επίμονο συγκάτοικο, που αν τον αγνοήσεις θα σου αδειάσει όλο το σπίτι. Και μόνο αν τον κατανοήσεις, μπορείς να τον βγάλεις από την πόρτα.
Έτσι, το 2012 ήρθε η πρώτη «παράκαμψη» που άλλαξε καθοριστικά τη πορεία μου: τα Προγράμματα Κατ’ Οίκον και Εντατικής Εξωνοσοκομειακής Θεραπείας με υποστηριζόμενη σίτιση σε ασθενείς με ανορεξία.
