Λέγομαι Αλεξάνδρα Χατζοπούλου-Σαΐας και ο παππούς μου ήταν επιζήσας του Άουσβιτς. Υπήρξε μάλιστα ένα από τα πειραματόζωα του Μένγκελε. Του έκανε εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας χωρίς νάρκωση και ο παππούς μου επέζησε.
Έφυγε από τη Θεσσαλονίκη όταν ήταν 16 χρόνων. Όταν γύρισε από το Άουσβιτς με τα πόδια και είδε την πόλη που άφησε και τόσο πολύ αγάπησε, έχασε τη φωνή του από τη συγκίνηση.
Στο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε έμενε πλέον ένας αστυνομικός με την οικογένειά του. Ο παππούς μου δεν ήθελε να εγκαταλείψει την Ελλάδα. Την αγαπούσε παρόλο που τόσο πολύ τον πλήγωσε. Και παρά το γεγονός πως όταν επέστρεψε δεν τον αντιμετώπιζε πλέον ως Έλληνα.
Σε αντίθεση με τη Θεσσαλονίκη, που έχασε περίπου 50.000 Εβραίους, η οικογένεια της γιαγιάς μου με καταγωγή από τη Λάρισα σώθηκε από Έλληνες χριστιανούς και κομμουνιστές –οι οποίοι ήταν οι ήρωές μας– στα βουνά του Συκουρίου.
Αυτό που είναι σημαντικό για εμένα είναι να καταλάβει η νέα γενιά ότι οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης δεν είμαστε ξένοι. Ζούμε στην πόλη αυτή 534 χρόνια, από την εποχή που εκδιωχθήκαμε από τον Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα και εγκαταλείψαμε την Ισπανία. Απλώς έχουμε άλλη θρησκεία. Είμαστε Έλληνες Εβραίοι και όχι Ισραηλινοί.
