Skip to content
Home » News » Ο άντρας μου πίστευε ότι για να λέγεσαι άντρας πρέπει να χτυπάς τη γυναίκα σου

Ο άντρας μου πίστευε ότι για να λέγεσαι άντρας πρέπει να χτυπάς τη γυναίκα σου

    Ο άντρας μου πίστευε ότι για να λέγεσαι άντρας πρέπει να χτυπάς τη γυναίκα σου

    Published

    Ο άντρας μου πίστευε ότι για να λέγεσαι άντρας πρέπει να χτυπάς τη γυναίκα σου

    Published
    Η Μ. Λ. αφηγείται στο Short Stories την ιστορία του πρώιμου γάμου της και της ενδοοικογενειακής βίας που έζησε σε τρυφερή εφηβική ηλικία, δύο προβλήματα που απασχολούν έντονα τις γυναίκες Ρομά

    Η ιστορία αυτή με κυνηγάει. Υπάρχουν κάποιοι λόγοι –αυτός είναι ο ένας– οι οποίοι με κάνουν να πιστεύω ότι έχουμε μείνει πολύ πίσω. Θα θίξω ένα ζήτημα που απασχολεί πάρα πολλά κορίτσια, ένα θέμα από το οποίο εξαρτάται όλη τους η ζωή. Μιλάω για την πρώτη σεξουαλική επαφή στα Ρομά.

    Είχα μια σχέση στο γυμνάσιο με έναν νεαρό, Ρομά κι αυτός. Ήμασταν μαζί περίπου δυόμισι χρόνια. Δεν είχαμε ολοκληρώσει τη σχέση μας. Όμως η γειτονιά άρχισε και σχολίαζε ότι δεν με είχε αποκαταστήσει. Ο περίγυρος είχε δημιουργήσει αρνητικό κλίμα.

    Εμένα με είχε μεγαλώσει η μητέρα μου μόνη της, γιατί ο πατέρας μου μας είχε εγκαταλείψει από πολύ μικρή ηλικία. Πιέστηκε και θεώρησε κι αυτή πως θα έπρεπε αυτό το παιδί να με αποκαταστήσει. Εγώ τότε ήμουνα πολύ μικρή για να καταλάβω ότι στην πραγματικότητα δεν ήθελα να παντρευτώ. Ήμουν απλώς ερωτευμένη. Και δέχτηκα. Αρραβωνιαστήκαμε, ολοκληρώθηκε η σχέση μας, οπότε ήταν πια ο «άντρας μου».

    Από τη στιγμή όμως που ολοκληρώσαμε τη σχέση μας μου έδειξε ποιος πραγματικά είναι: με ζήλευε παθολογικά, δεν με άφηνε να πηγαίνω ούτε στο απέναντι περίπτερο χωρίς την άδειά του ούτε στη μητέρα μου. Με έκλεισε στο σπίτι. Όλα αυτά μαζί με ξυλοδαρμό, με ψυχική κακοποίηση, με ύβρεις.

    Ήμουν 16 χρόνων. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Και το μόνο που άκουγα από τους γονείς του, με τους οποίους ζούσαμε όλοι μαζί, ήταν «άντρας σου είναι, δεν πειράζει, θα αλλάξει, μικρός είναι ακόμη, όλοι έτσι κάνουν». Δηλαδή ήταν δεδομένο ότι όλοι πρέπει να χτυπάνε τις γυναίκες τους, ότι τα κορίτσια πρέπει να μένουν σπίτι, ενώ ο άντρας να πηγαίνει όπου θέλει ό,τι ώρα θέλει, να έχει και φιλενάδες. Δεν πειράζει. Θα γυρίσει πίσω σ’ εμένα…

    Με έβαλε μέσα στο αυτοκίνητο χτυπώντας με. Πήγα στο νοσοκομείο με διάσειση και το μωρό έτοιμο να χαθεί.

    Πάντως, παρότι «είχα πάρει άντρα», όπως είναι η έκφραση στη δική μας γλώσσα, εγώ επέμενα και συνέχιζα κανονικά το σχολείο. Αυτό τον έβρισκε αντίθετο. Δεν ήθελε να με αφήσει να προοδεύσω.

    Ζούσα τραγικά. Εξυπηρετούσα γύρω στα 10 με 15 άτομα καθημερινά, όλη την οικογένειά του. Να τους φτιάξω να φάνε, να τους σερβίρω, να καθαρίσω, να πλύνω. Ήμουνα μια δούλα.

    Κάποια στιγμή έμεινα έγκυος, διότι «έτσι έπρεπε». Τότε έγινε κάτι μαγικό. Βρήκα τη δύναμη και έφυγα από το σπίτι. Γιατί την ίδια μέρα που μάθαμε ότι είμαι έγκυος με ξυλοκόπησε ξανά. Τότε κατάλαβα ότι αφού δεν σέβεται ούτε το παιδί του δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ, ότι δεν θα έχει το παιδί μου ένα σωστό μέλλον σε ένα υγιές περιβάλλον.

    Πήρα τα κομμάτια μου και γύρισα στη μητέρα μου, που ως τότε δεν ήξερε τίποτε. Τρελάθηκε μόλις με είδε μέσα στα αίματα· νόμισε ότι έχασα το παιδί. Διαταράχτηκαν η υγεία μου και η εγκυμοσύνη μου και έπρεπε να μείνω επτά μήνες σε ακινησία.

    Κάποια μέρα που πήγα να κάνω μια πολύ σοβαρή εξέταση, στον γυρισμό, με βρήκε στον δρόμο. Με έβαλε στο αυτοκίνητο χτυπώντας με. Πήγα στο νοσοκομείο με διάσειση και το μωρό έτοιμο να χαθεί. Μείναμε αρκετές μέρες στο νοσοκομείο. Ερχόταν κι αυτός εκεί, ζητώντας μου μια δεύτερη ευκαιρία.

    Ο περίγυρος μου έλεγε να του δώσω μια ευκαιρία λόγω του παιδιού. Εγώ ήμουν πεισμένη ότι δεν πρόκειται να αλλάξει. Δέχτηκα όμως. Για έναν μόνο λόγο: για να μη μου πει το παιδί μου αύριο μεθαύριο ότι δεν προσπάθησα αρκετά να κρατήσω τον πατέρα της.

    Τις περίπου 40 ημέρες μέχρι να μπορέσω να περπατήσω ήταν άψογος, χωρίς να δείξει κανένα δείγμα κακοποιητικής συμπεριφοράς.

    Στο μεταξύ το σπίτι μας ήταν έτοιμο και πήγαμε πια να μείνουμε εκεί. Την πρώτη βδομάδα που μέναμε οι τρεις μας μαζί θεώρησε ότι το να πάω να πετάξω τα σκουπίδια στις 10 η ώρα το βράδυ με ένα μωρό στην αγκαλιά, αφού του είχα ψήσει κάτι μπριζόλες να φάει, ήταν πρόσχημα για να συναντήσω τον γκόμενό μου στη γωνία.

    Μόλις γύρισα, δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί το κεφάλι μου στη γωνία του καναπέ και το πρόσωπό μου να πρηστεί από το ξύλο.

    Αυτό ήταν. Εκεί τελειώσαμε για πάντα. Ήταν ένας άνθρωπος μεγαλωμένος με τη φιλοσοφία ότι για να λέγεσαι άντρας πρέπει να χτυπάς τη γυναίκα σου. Και δεν είναι ο μόνος στα Ρομά. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

    Έφυγα λοιπόν και έμεινα με τη μητέρα μου και την κόρη μου, που τώρα πια την καμαρώνω να σπουδάζει στο πανεπιστήμιο.

    banner_300_250
    Μ. Λ.
    Η Μ. Λ. θέλησε να αφηγηθεί την ιστορία της ανωνύμως. Τα στοιχεία της βρίσκονται στη διάθεση της σύνταξης

    Αφήγηση στον
    Στάθη Γκότση

    Κεντρική φωτογραφία
    Στάθης Γκότσης

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ΡΟΜΑ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ Μαρίνα Δανέζη Sam Roma Τσιγγάνοι
    Short

    «Να δώσετε σε όλους τρόφιμα εκτός από τους γύφτους»

    Η Μ. Λ. αφηγείται στο Short Stories μια συγκλονιστική εργασιακή εμπειρία που την οδήγησε στην απόφαση να μην αποκαλύπτει την τσιγγάνικη καταγωγή της, προκειμένου να μην πέσει θύμα του γενικευμένου αντιτσιγγανισμού

    ρομα-τσιγγανοι
    Short

    «Προσεύχεσαι στα γύφτικα, γι’ αυτό δεν θα σε ακούσει ποτέ ο θεός»

    Η Μαρία Δημητρίου αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία από τα μαθητικά της χρόνια, χαρακτηριστική για τη μισαλλοδοξία που διακατέχει πολλούς, τονίζοντας ωστόσο και τη δυναμική αντίδραση της ίδιας και της μητέρας της