Skip to content
Home » News » «Κάθε γύφτισσα που γεννάει να τη στειρώνεις μετά τη γέννα»

«Κάθε γύφτισσα που γεννάει να τη στειρώνεις μετά τη γέννα»

    «Κάθε γύφτισσα που γεννάει να τη στειρώνεις μετά τη γέννα»

    Published

    «Κάθε γύφτισσα που γεννάει να τη στειρώνεις μετά τη γέννα»

    Published
    Ο Μανώλης Ράντης αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία που έζησε πριν από περίπου 20 χρόνια και δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένος είναι ο ρατσισμός εναντίον των Τσιγγάνων

    Το 2001 στην Ελλάδα ανακοινώθηκε κάτι σαν εθνική πολιτική για τους Τσιγγάνους. Ήταν το περίφημο «Ολοκληρωμένο πρόγραμμα δράσης για την κοινωνική ένταξη των Ελλήνων Τσιγγάνων» που ψήφισε η τότε κυβέρνηση.

    Εκείνη την περίοδο εγώ ήμουν διευθυντής στο Δίκτυο ROM, του οργάνου που είχε συγκροτηθεί από πολλούς δήμους που είχαν στα όριά τους μεγάλο αριθμό Τσιγγάνων.

    Όταν αυτό έγινε πολιτική του κράτους, ξεκινήσαμε μια ομάδα ανθρώπων –κυβερνητικά στελέχη, εκπρόσωποι του Γραφείου Πρωθυπουργού και εγώ ως εκπρόσωπος του Δικτύου ROM– να περιοδεύουμε ως κλιμάκιο. σε διάφορες περιοχές για να ενημερώσουμε τις δημοτικές αρχές σχετικά με τις δυνατότητες που έχουν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν διάφορα πράγματα και να χρηματοδοτηθούν γι’ αυτά.

    Όλο αυτό το πακέτο στη συνέχεια εξελίχθηκε με τη δημιουργία των λυόμενων οικισμών με κοντέινερ και περιλάμβανε και πολλά άλλα μέτρα και δράσεις.

    «Σπάτε το κεφάλι σας με τους δύστυχους, αλλά εξέρω τι πρέπει να γίνει για να λυθεί το πρόβλημα. Τρία πράγματα χρειάζονται». Εθνοκάθαρση με τρία μέτρα

    Κατά την επιστροφή μας από την περιοδεία φτάνουμε σε έναν δήμο – δεν έχει σημασία να πω σε ποιον. Είναι καλοκαίρι, Ιούλιος, με καύσωνα. Συναντιόμαστε με τη δημοτική αρχή, τον δήμαρχο, έναν αντιδήμαρχο και κάποια στελέχη των υπηρεσιών, κυρίως της τεχνικής υπηρεσίας.

    Και ενώ οι εκπρόσωποι του Γραφείου Πρωθυπουργού και του Υπουργείου Εσωτερικών είναι σκυμμένοι πάνω από έναν χάρτη και συζητούν με τον δήμαρχο και την τεχνική υπηρεσία, εγώ και ο σύμβουλος ενός υπουργού καθόμαστε λίγο πιο εκεί, ούτε δυο μέτρα απόσταση από το γραφείο πάνω στο οποίο είναι απλωμένος ο χάρτης, μαζί με έναν αντιδήμαρχο της πόλης.

    Ο αντιδήμαρχος που τότε, το καλοκαίρι του 2001 ή του 2002 –δεν είμαι βέβαιος–, ήταν σίγουρα κοντά στα 70, κουνώντας το κεφάλι και απευθυνόμενος σ’ εμένα, προφανώς χωρίς να περνάει από το μυαλό του ότι είμαι Τσιγγάνος, λέει: «Σπάτε το κεφάλι σας με τους δύστυχους, αλλά εγώ ξέρω τι πρέπει να γίνει για να λυθεί το πρόβλημα».

    Τον κοίταξα με ενδιαφέρον μεγάλο. «Τρία πράγματα χρειάζονται» συνέχισε. «Το πρώτο είναι: τους βάζεις κάπου που δεν φαίνονται ποτέ. Απ’ όπου κι αν περνάει ο οποιοσδήποτε –και δίπλα τους να περνάει– να μη φαίνονται για να μη χαλάει η εικόνα της πόλης». Έμεινα άφωνος.

    «Το δεύτερο είναι: κάθε γύφτισσα που γεννάει να τη στειρώνεις μετά τη γέννα. Και το τρίτο είναι: σε όσους πρόλαβαν να κάνουν παραπάνω παιδιά από ένα να τους βάλεις κεφαλικό φόρο».

    Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να το ξεχάσει κανείς. Ήταν σαν να ακούω έναν συμπυκνωμένο ρατσιστικό λόγο. Εθνοκάθαρση με τρία μέτρα…

    banner_300_250
    Μανώλης Ράντης
    Ο Μανώλης Ράντης είναι πρόεδρος του Μορφωτικού Συλλόγου Τσιγγάνων Αγίας Βαρβάρας

    Αφήγηση στον
    Στάθη Γκότση

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το ντοκυμαντέρ «Sam Roma: Είμαστε Τσιγγάνοι» της Μαρίνας Δανέζη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ΡΟΜΑ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ Μαρίνα Δανέζη Sam Roma
    Short

    «Δεν δίνουμε το σπίτι σε Τσιγγάνους»

    Ο Βασίλης Πάντζος, πρόεδρος της Πανελλαδικής Συνομοσπονδίας Ελλήνων Ρομά – ΕΛΛΑΝ ΠΑΣΣΕ, αφηγείται στο Short Stories χαρακτηριστικές ιστορίες που δείχνουν την προκατάληψη ιδιοκτητών ακινήτων και ξενοδόχων απέναντι στους Τσιγγάνους

    ΡΟΜΑ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ Μαρίνα Δανέζη Sam Roma Τσιγγάνοι
    Short

    «Να δώσετε σε όλους τρόφιμα εκτός από τους γύφτους»

    Η Μ. Λ. αφηγείται στο Short Stories μια συγκλονιστική εργασιακή εμπειρία που την οδήγησε στην απόφαση να μην αποκαλύπτει την τσιγγάνικη καταγωγή της, προκειμένου να μην πέσει θύμα του γενικευμένου αντιτσιγγανισμού

    ρομα-τσιγγανοι
    Short

    «Προσεύχεσαι στα γύφτικα, γι’ αυτό δεν θα σε ακούσει ποτέ ο θεός»

    Η Μαρία Δημητρίου αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία από τα μαθητικά της χρόνια, χαρακτηριστική για τη μισαλλοδοξία που διακατέχει πολλούς, τονίζοντας ωστόσο και τη δυναμική αντίδραση της ίδιας και της μητέρας της