Skip to content
Home » News » «Να δώσετε σε όλους τρόφιμα εκτός από τους γύφτους»

«Να δώσετε σε όλους τρόφιμα εκτός από τους γύφτους»

    «Να δώσετε σε όλους τρόφιμα εκτός από τους γύφτους»

    Published

    «Να δώσετε σε όλους τρόφιμα εκτός από τους γύφτους»

    Published
    Η Μ. Λ. αφηγείται στο Short Stories μια συγκλονιστική εργασιακή εμπειρία που την οδήγησε στην απόφαση να μην αποκαλύπτει την τσιγγάνικη καταγωγή της, προκειμένου να μην πέσει θύμα του γενικευμένου αντιτσιγγανισμού

    Πριν από μερικά χρόνια, μέσω ενός προγράμματος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, είχα προσληφθεί για κάποιους μήνες σε μια φιλανθρωπική οργάνωση στην Αθήνα που βοηθάει οικογένειες οι οποίες έχουν ανάγκη.

    Εγώ, επειδή είμαι Τσιγγάνα, ήμουν επιφυλακτική στο να φανερώσω την καταγωγή μου. Δεν είχα σιγουρευτεί για το πώς θα το πάρουν, γιατί είχα στα χέρια μου και τα κλειδιά από αποθήκες οι οποίες είχαν μέσα πάρα πολλά προϊόντα. Αν κάτι πήγαινε στραβά και γινόταν κάποια κλοπή για παράδειγμα, μπορεί άνετα να με κατηγορούσαν. Οπότε είχα σιωπήσει. Και όπως κατάλαβα στη συνέχεια, έκανα πάρα πολύ καλά.

    Με την οργάνωση αυτή κάναμε διανομές τροφίμων σε διάφορους ανθρώπους από οποιαδήποτε φυλή, οποιαδήποτε εθνικότητα. Μια από όλες τις διανομές πραγματικά μου έχει μείνει πολύ βαθιά χαραγμένη στην καρδιά και στο μυαλό μου.

    Διότι η επικεφαλής όλης αυτής της διαδικασίας βγήκε και μας είπε κάποια στιγμή: «Θα σας παρακαλούσα πάρα πολύ να δώσετε σε όλους εκτός από τους γύφτους».

    Εκείνη τη στιγμή έχασα τον κόσμο. Πραγματικά ήθελα να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να μπορεί να στερεί από κάποιον άλλο φαγητό ή είδη πρώτης ανάγκης επειδή είναι γύφτος.

    Μάλιστα να το κάνει αυτό ένας άνθρωπος ο οποίος θα έπρεπε να έχει μεγαλύτερες ευαισθησίες.

    Η εντολή της κυρίας αυτής υλοποιήθηκε. Δεν δώσαμε σε κανέναν Ρομά εκείνη τη μέρα. Επιπλέον από τότε σταματήσαμε να κάνουμε νέες εγγραφές Ρομά δικαιούχων.

    Σε οτιδήποτε και αν γίνεται, ακόμη και στις δολοφονίες Ρομά που έχουν γίνει πρόσφατα, βλέπω τον κόσμο να εκφράζεται πολύ εύκολα με μεγάλο ρατσισμό

    Ύστερα από αυτό το συμβάν εννοείται πως σιγουρεύτηκα για τις επιφυλάξεις μου που δεν είπα ποτέ την καταγωγή μου. Από τότε αυτό είναι πρόβλημα στα εργασιακά μου, το να μην μπορώ να αποκαλύψω από πού κατάγομαι. Και αυτό γιατί διακρίνω πάρα πολύ μεγάλο ρατσισμό.

    Στη δουλειά που είμαι τώρα μόνο δύο κοπέλες από τις πολλές που είμαστε εκεί γνωρίζουν την καταγωγή μου. Ακόμη και αυτές καμιά φορά καθώς μιλάμε, λένε: «Α τον γύφτο» για κάποιον τύπο με τον οποίο βγήκανε για καφέ και δεν τις κέρασε. Έχει περάσει στη γλώσσα.

    Εγώ πλέον όταν ακούω τέτοια, το μόνο που κάνω είναι να τους γυρίζω την κουβέντα πίσω. Στο προηγούμενο παράδειγμα, ας πούμε, η απάντηση είναι: «Αν ήταν γύφτος, δεν θα φερόταν έτσι. Αν ήταν γύφτος, θα σε κέρναγε».

    Σε οτιδήποτε και αν γίνεται, ακόμα και στις δολοφονίες Ρομά από αστυνομικούς, που έχουν γίνει πρόσφατα, βλέπω τον κόσμο να εκφράζεται πάρα πολύ εύκολα με τόσο μεγάλο ρατσισμό και απέχθεια. Πραγματικά θεωρεί πως είναι πάρα πολύ φυσιολογικό το να πεθάνει ένα παιδί από μια σφαίρα αστυνομικού.

    Το συνειδητοποιώ και λέω αποκλείεται να υπάρχει όλο αυτό και να έρχεται από τη λέξη γύφτος, να υπάρχει τόσο μεγάλη εχθρότητα για έναν άνθρωπο επειδή έτυχε να γεννηθεί γύφτος.

    Ο καθένας έτυχε να γεννηθεί κάτι: γύφτος, Αλβανός, οτιδήποτε άλλο. Τι είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει να έρθει σε δεύτερη μοίρα ή και σε καλύτερη μοίρα, στο να έχει παραπάνω δικαιώματα στη ζωή;

    Για μένα όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα σε αυτήν τη ζωή.

    banner_300_250
    Μ. Λ.
    Η Μ. Λ. θέλησε να αφηγηθεί την ιστορία της ανωνύμως. Τα στοιχεία της βρίσκονται στη διάθεση της σύνταξης

    Αφήγηση στον
    Στάθη Γκότση

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το ντοκιμαντέρ «Μικρές ιστορίες Ρομά» του Σταύρου Ψυλλάκη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ρομα-τσιγγανοι
    Short

    «Προσεύχεσαι στα γύφτικα, γι’ αυτό δεν θα σε ακούσει ποτέ ο θεός»

    Η Μαρία Δημητρίου αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία από τα μαθητικά της χρόνια, χαρακτηριστική για τη μισαλλοδοξία που διακατέχει πολλούς, τονίζοντας ωστόσο και τη δυναμική αντίδραση της ίδιας και της μητέρας της