Κάποιες ιστορίες έρχονται και σε βρίσκουν τη στιγμή που πρέπει. Όταν έχεις πια καταλάβει τι είδους αφηγήσεις θέλεις να μοιραστείς. Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια μπήκα σε ένα ταξί στο κέντρο της Αθήνας. Μια συνηθισμένη μέρα που δεν προμήνυε τίποτε το συναρπαστικό.
Όταν ο οδηγός προσπάθησε να μου πιάσει κουβέντα, στην αρχή δεν τον άκουγα. Στο θέατρο της καθημερινότητάς μας υπάρχουν «ρόλοι» που γίνονται σχεδόν αόρατοι. Συχνά είμαστε τόσο στριμωγμένοι ψυχικά που δεν προσέχουμε καν ποιος μας πηγαίνει στον προορισμό μας.
Εκείνη τη φορά όμως συνέβη κάτι αναπάντεχο. Μισή ώρα αργότερα είχαμε δώσει υπόσχεση με τον Adnan, τον οδηγό του ταξί, να κρατήσουμε επικοινωνία. Μόλις του είπα με τι ασχολούμαι, κατάλαβα ότι είχε μεγάλη ανάγκη κάποιος να τον δει πραγματικά.
Ο Adnan στο Πακιστάν, αλλά στην Ελλάδα Danny, ζει στην Αθήνα τα τελευταία 18 χρόνια. Στη διάρκεια της πρώτης μας κούρσας μου μίλησε για το πώς έφτασε εδώ από το Πακιστάν, ακολουθώντας έναν διακινητή μέσα από τα βουνά της Συρίας και της Τουρκίας και κινδυνεύοντας να χάσει τη ζωή του, όπως συνέβη με δύο συνοδοιπόρους του. Μου είπε για τις αδιανόητες δυσκολίες των πρώτων χρόνων σε μια πόλη εχθρική, για τη γυναίκα του πίσω στο Πακιστάν αλλά και για το πώς έμαθε ελληνικά βλέποντας ταινίες με τη Βουγιουκλάκη.
Κατάλαβα ότι εκεί υπήρχε ο ήρωας μιας ταινίας που περίμενε να γυριστεί. Δεκάδες φορές όμως οι υποσχέσεις για περαιτέρω επικοινωνία δεν τηρούνται. Η πνιγηρή καθημερινότητα και των δύο πλευρών μπαίνει στη μέση και η αρχική ορμή χάνεται. Με τον Adnan δεν ήθελα να συμβεί αυτό. Αποφάσισα να του τηλεφωνήσω σχετικά γρήγορα και να τον ρωτήσω αν ήθελε ακόμη να ακολουθήσω με την κάμερά μου τις ατέλειωτες διαδρομές του στην Αθήνα.
