Βλέποντας την ταινία Poor things του Γιώργου Λάνθιμου, με συνεπήρε ο κεντρικός της χαρακτήρας: η Μπέλα Μπάξτερ. Φυσικά και η σαρωτική, ατρόμητη ερμηνεία της Έμα Στόουν. Ξεκίνησα λοιπόν μια σειρά έργων εμπνευσμένων από τις σκηνές του απελευθερωτικού χορού της σύγχρονης «τραγικής» ηρωίδας, καθώς «γεννιέται» και ανακαλύπτει σταδιακά τη γυναικεία της ταυτότητα.
Το γυναικείο σώμα είναι ένα θέμα που επανέρχεται συχνά στη ζωγραφική μου. Σε κάποια παλαιότερη συνέντευξη ερωτήθηκα γιατί συμβαίνει αυτό και απάντησα ότι με αυτό τον τρόπο απεικονίζω τον εαυτό μου. Τυχαίνει να είμαι άνθρωπος-γυναίκα.
Όταν καταπιάστηκα με τα πρόσωπα της αρχαίας τραγωδίας, στην προηγούμενη έκθεσή μου Μίμησις πράξεως, η αλήθεια είναι ότι ταυτίστηκα εξίσου με όλους τους ήρωες. Και με τον Κρέοντα και με την Αντιγόνη. Και με τον Ορέστη και με την Κλυταιμνήστρα. Έτσι ανακάλυψα έτσι δικές μου πτυχές που συνυπάρχουν ή και συγκρούονται. Βαρύ το φορτίο μέχρι την κάθαρση. Ύστερα από όλα αυτά με συνεπήρε ένα πρόσωπο «πρωτότυπο» και χωρίς αναφορές. Ίσως από μια βαθύτερη ανάγκη να επαναπροσδιοριστώ.
Στην τελευταία ενότητα έργων μου, με τίτλο ScreenShots, άντλησα εικόνες από βίντεο στο διαδίκτυο με σκηνές χορού της Μπέλα Μπάξτερ, της ηρωίδας του Γιώργου Λάνθιμου στην ταινία Poor things.
Ήταν πρόκληση να ανακαλύψω τα εικαστικά μέσα για να αποδώσω το υλικό που αποθήκευσα. Με μονοτυπίες που ακινητοποιούσαν μια φευγαλέα στάση σε ένα λιτό, γεωμετροποιημένο σκηνικό. Με κολάζ χρωματισμένου μουσαμά, επίπεδα κολλημένα ή με όγκο, για να αποτυπωθεί η πτυχολογία του φορέματος. Όπως και με τη φιγούρα ακολουθούμενη από το είδωλό της και με πολλαπλές φιγούρες σε διαφορετικές στάσεις. Αλλά και με συνδυασμό αρχαίων ανάγλυφων χορευτικών σκηνών με σχέδια με σινική.
