Skip to content
Home » News » Το πέρασμα κάτω από το Ουράνιο Τόξο και ο Τσιγγάνικος Μαραθώνιος

Το πέρασμα κάτω από το Ουράνιο Τόξο και ο Τσιγγάνικος Μαραθώνιος

    Το πέρασμα κάτω από το Ουράνιο Τόξο και ο Τσιγγάνικος Μαραθώνιος

    Published

    Το πέρασμα κάτω από το Ουράνιο Τόξο και ο Τσιγγάνικος Μαραθώνιος

    Published
    Ο σκηνοθέτης Νίκος Αναγνωστόπουλος μοιράζεται στο Short Stories σκέψεις και συναισθήματα από την πολύχρονη επαφή και συνεργασία του με ρόμικες κοινότητες

    Διαβάζουμε: «…τρίτος  θάνατος νεαρού Ρομά από όπλο αστυνομικού που εκπυρσοκρότησε τυχαία…». Νίκος Σαμπάνης 18 χρόνων, Κώστας Φραγκούλης 16 χρόνων και τώρα Χρήστος Μιχαλόπουλος 17 χρόνων.

    Δεν μπορώ να μη σχολιάσω τον άδικο χαμό τριών νέων ανθρώπων που τείνει να εθίσει την κοινωνία σε ένα περιβάλλον κατανάλωσης θανάτου και τοξικότητας. Ειδικά αν σκεφτούμε και την ωμή-προκλητική δήλωση υπουργού για το πόσο νοιάζονται οι πολίτες για τους νεκρούς των Τεμπών.

    Όταν ήμουν τεσσάρων χρόνων, ο μεγάλος μου έρωτας, η 18άχρονη τότε Αγγελικούλα, αθέτησε την υπόσχεση που μου είχε δώσει ότι θα με καρτερούσε να την παντρευτώ και έφυγε με κάποιον που της έδωσαν με προξενιό, στη Γερμανία.

    Έπεσα να πεθάνω και ο μόνος δρόμος για να φέρω πίσω την Αγγελική, σύμφωνα με την προτροπή της γιαγιάς μου, ήταν να τρέξω όσο πιο γρήγορα μπορούσα και να περάσω κάτω από το Ουράνιο Τόξο.

    Γύρισα το πρώτο μου ντοκιμαντέρ για τους Τσιγγάνους το 1994 με τον τίτλο Στην άκρη της πόλης. Δυο χρόνια αργότερα, το 1996, το Χθες όπως έκανα βόλτα. Στη συνέχεια ένα 18άλεπτο ντοκιμαντέρ, στο αφιέρωμα για τους Ρομά που επιμελήθηκα για το Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, με τον τίτλο Μοίρα. Και τώρα ολοκληρώνω την τέταρτη ταινία μου με τον τίτλο Οι φυλές των Ρομά.

    Σκέφτομαι πάντα την προτροπή της γιαγιάς μου και μοιάζει τόσο πολύ ως ο μόνος δρόμος το πέρασμα κάτω από το Ουράνιο Τόξο, με το τίμημα που πρέπει να πληρώσουν οι Τσιγγάνοι ώστε να γίνουν μέλη μιας κοινωνίας που τους δολοφονεί.

    Μόνο που ο δρόμος αυτός είναι αδιάβατος.

    Ένα πρωινό είδα το ουράνιο τόξο πελώριο μπροστά στα μάτια μου να διαγραφεί την πολύχρωμη σιλουέτα του στον καθαρό ουρανό

    Ο μεγαλύτερος αριθμός των Τσιγγάνων σήμερα επιβιώνει με ιδιαίτερη δυσκολία. Πολυπληθείς οικογένειες διαμένουν σε παράγκες φτιαγμένες από ευτελή υλικά, σε άθλιες συνθήκες, στην άκρη της πόλης, χωρίς ρεύμα, ιατρική περίθαλψη, δίχως σχολείο για τα παιδιά και μοιάζει τα προβλήματά τους να μην έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος.

    Οι όποιες προσπάθειες γίνονται εκ μέρους της πολιτείας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι αποσπασματικές, υποκριτικές και σε κάθε περίπτωση είναι σταγόνα στον ωκεανό. Έτσι οι Τσιγγάνοι είναι σαν να τρέχουν αδιάκοπα σε έναν μαραθώνιο χωρίς να τον τερματίζουν ποτέ.

    Κι αν κάποιοι πλησιάζουν προς το τέλος της διαδρομής, έρχονται πάντα νέα σχέδια για να τους ξαναφέρνουν στην αφετηρία.

    Οι περισσότεροι Ρομά δεν τελειώνουν ποτέ το σχολείο, δεν αποκτούν ποτέ σπίτι, δεν βρίσκουν ποτέ δουλειά, είναι πάντα ύποπτοι, είναι πάντα επικίνδυνοι, είναι πάντα κακοποιοί και συνεπώς, για όλους, όμορφοι στόχοι προς εκμετάλλευση και «εξάσκηση».

    Παρά το ανελέητο κυνηγητό όμως και την ακραία φτώχεια διατήρησαν με μεγάλη ευλάβεια τη γλώσσα τους, τη ρομανί, όπως και έναν τρόπο ζωής που τους παρέχει την άνεση να δίνουν το δικό τους μοναδικό χρώμα σε ό,τι κάνουν.

    Για την ιστορία, ένα ανοιξιάτικο πρωινό είδα το Ουράνιο Τόξο, πελώριο, μπροστά στα μάτια μου, να διαγράφει την πολύχρωμη σιλουέτα του στον καθαρό ουρανό. Χωρίς να το σκεφτώ άρχισα να τρέχω σαν τον άνεμο και να διασχίζω τα νεαρά στάχυα που ήταν ίσα με το μπόι μου.

    Σε λίγο μια γλυκιά γεύση στα χείλη· δεν πτοήθηκα. Όπως οι Τσιγγάνοι κι εγώ ακόμη τρέχω.

    banner_300_250
    Νίκος Αναγνωστόπουλος
    Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος είναι σκηνοθέτης

    Κεντρική φωτογραφία
    Από τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ του Νίκου Αναγνωστόπουλου Οι φυλές των Ρομά

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ΡΟΜΑ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΤΟΥΜΠΑΝΑΚΗ Sam Roma Βυζαντινό Μουσείο short stories
    Short

    «Κάτσε να φάμε μαζί, Αγγέλα μας…»

    Η Αγγελική Τουμπανάκη γράφει στο Short Stories για τη μουσική και ανθρώπινη συνάντηση και συνεργασία της με τους μουσικούς του τσιγγάνικου συγκροτήματος Sam Roma