Skip to content
Home » News » «Δώσε μου ένα ευρώ…»

«Δώσε μου ένα ευρώ…»

    «Δώσε μου ένα ευρώ…»

    Published
    Παιδιά Ρομά από το Ζεφύρι στο Βυζαντινό Μουσείο

    «Δώσε μου ένα ευρώ…»

    Published
    Παιδιά Ρομά από το Ζεφύρι στο Βυζαντινό Μουσείο
    Ο σκηνοθέτης Σταύρος Ψυλλάκης αφηγείται στο Short Stories στιγμές από τη γνωριμία του με μια οικογένεια Ρομά από το Ζεφύρι, την περίοδο των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ «Μικρές ιστορίες Ρομά»

    Ζεφύρι, άνοιξη 2014. Μια περιοχή στις παρυφές της Αθήνας, με αρκετούς Τσιγγάνους, δύσκολη και προβληματική. Προετοιμασίες γυρισμάτων για το ντοκιμαντέρ Μικρές ιστορίες Ρομά. Πολλά από όσα συνήθως κυριαρχούν στις εικόνες που έχουμε για τους Τσιγγάνους εδώ απουσίαζαν.

    Υπήρχαν όμως πολλά νέα στοιχεία που σιγά σιγά ανακαλύπταμε. Θέλαμε, στα νέα δεδομένα ένταξης των Ρομά σε αστικό περιβάλλον, αλλά και κρίσης, να εστιάσουμε στα όνειρα, στις φιλοδοξίες και στη ζωή συγκεκριμένων προσώπων – χαρακτήρων.

    Ο Κώστας, ένας από τους ανθρώπους που γνωρίσαμε στην περιοχή, με προσκαλεί στο σπίτι τους. Δύο δωμάτια· η γυναίκα του και τα τέσσερα ανήλικα αγόρια τους. Τα παιδιά παίζουν ασταμάτητα, φωνάζουν και με βάζουν στην παρέα τους.

    Έχω ενθουσιαστεί. Επιτέλους παιδιά που παίζουν μεταξύ τους και όχι με μια οθόνη. Ο Κώστας να κρατάει το κεφάλι του από τη φασαρία.

    Κάποια στιγμή, όταν ο Κώστας και η γυναίκα του πηγαίνουν στο άλλο δωμάτιο, το πιο μικρό από τα παιδιά, τριών-τεσσάρων χρόνων, βρίσκει την ευκαιρία, με πιάνει από το χέρι και μου λέει πονηρά: «Δώσε μου ένα ευρώ».

    Τα μεγαλύτερα το αποτρέπουν και το μαλώνουν. Ο Κώστας επιστρέφει και συνεχίζουμε σαν να μην έγινε τίποτε. Με κάθε ευκαιρία το σκηνικό επαναλαμβάνεται ακόμη δυο-τρεις φορές: «Δώσε μου ένα ευρώ».

    Ο Κώστας ζούσε με την οικογένειά του σε μεγάλη ανέχεια. Αισθανόταν άσχημα για το φτωχικό του σπίτι και δεν θέλησε να κάνουμε γυρίσματα εκεί μέσα

    Λίγες μέρες μετά ξαναπηγαίνω επίσκεψη στο σπίτι τους. Ο μικρός το ξέρει και με περιμένει στον δρόμο. Με πλησιάζει χαρούμενος και έτοιμος ξανά. «Δώσε μου ένα ευρώ» του λέω πρώτος εγώ αυτήν τη φορά. Αφοπλίστηκε.

    Ο Κώστας ζούσε με την οικογένειά του σε μεγάλη ανέχεια. Αισθανόταν άσχημα για το φτωχικό του σπίτι και δεν θέλησε να κάνουμε γυρίσματα εκεί μέσα. Σε μια από τις επισκέψεις μου θέλησα, με κάποιον τρόπο, να ανταποδώσω τη βοήθεια και τη φιλοξενία τους, όπως και την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν.

    Παίρνω λοιπόν τα μεγαλύτερα παιδιά και πηγαίνουμε στο κοντινό μεγάλο σουπερμάρκετ για να τους ψωνίσω μερικά πράγματα για το σπίτι. Τρόφιμα κυρίως και κάποια άλλα βασικά. Τα παιδιά, σε όλη αυτήν τη διαδικασία, είναι πολύ σοβαρά, ολιγαρκή και φειδωλά στις επιθυμίες τους. Με το ζόρι προσθέτω στο καλάθι κάποια παιδική λιχουδιά (σοκολάτες ή γκοφρέτες). Φτάνουμε στο ταμείο, πληρώνω και βγαίνουμε έξω με τις σακούλες στα χέρια.

    Πριν απομακρυνθούμε λίγα μέτρα, ο μεγαλύτερος από τους πιτσιρικάδες με σκουντάει και, δίχως να πει κουβέντα, ανοίγει το μπουφάν του και μου δείχνει, με ένα πονηρό χαμόγελο, μια σοκολάτα κρυμμένη στη εσωτερική του τσέπη.

    Του χαμογελώ συνένοχα και συνεχίζουμε για το σπίτι.

    banner_300_250
    Σταύρος Ψυλλάκης
    Ο Σταύρος Ψυλλάκης είναι σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ

    Κεντρική φωτογραφία
    Από το ντοκιμαντέρ «Μικρές ιστορίες Ρομά» του Σταύρου Ψυλλάκη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ρομα τσιγγανοι
    Short

    «Aέρας στους δρόμους είμαστε οι Τσιγγάνοι»

    Η Στέλλα Φαϊτάκη αφηγείται για το Short Stories στιγμές από τη συνεργασία της με την Κατερίνα και μια ομάδα νεαρών Ρομά της Χίου, σε μια δράση γνωριμίας με τα μνημεία της πόλης της Χίου