Skip to content
Home » Παιδί χωρισμένων γονιών… Πώς και δεν έπεσα στα ναρκωτικά;

Παιδί χωρισμένων γονιών… Πώς και δεν έπεσα στα ναρκωτικά;

    Παιδί χωρισμένων γονιών… Πώς και δεν έπεσα στα ναρκωτικά;

    Published

    Παιδί χωρισμένων γονιών… Πώς και δεν έπεσα στα ναρκωτικά;

    Published
    Η Ευαγγελία Αγγέλκου μοιράζεται με το Short Stories μια εμπειρία της προ τριαντακονταετίας που αναδεικνύει τη γενικευτική και στρεβλή εικόνα την οποία διαμορφώνουν πολλοί άνθρωποι για τα παιδιά χωρισμένων γονιών

    Οταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, το 1993, χρειάστηκα για την εγγραφή μου ένα πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης από τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Πήγα λοιπόν με την ταυτότητά μου στο δημοτολόγιο για να αιτηθώ την έκδοση του πιστοποιητικού. Τότε οι υπηρεσίες του δημοτολογίου στεγάζονταν σε έναν όροφο μιας πολυκατοικίας στην οδό Μητροπόλεως, λίγο δυτικότερα από την οδό Αγίας Σοφίας.

    Μπαίνω μέσα αρκετά ψαρωμένη. Δεν είχα και πολλά πάρε δώσε έως τότε με δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες. Έκανα την αίτηση και περίμενα λίγο για να τυπωθεί το πιστοποιητικό στον εκτυπωτή «ακίδα», με τον χαρακτηριστικό ήχο. Μου το δίνει η υπάλληλος και μου λέει: «Θα πρέπει να πάτε στην προϊσταμένη για υπογραφή». Μου δείχνει ένα γυάλινο κουβούκλιο σε μια γωνιά του διαμερίσματος.

    Το κουβούκλιο ήταν σχετικά μικρό. Ίσα χωρούσε το μεγάλο γραφείο της προϊσταμένης με τον υπολογιστή με την ογκώδη οθόνη, μια συρταριέρα και δυο καρέκλες «συνεργασίας». Περίμενα τη σειρά μου γιατί είχε κόσμο. Χτύπησα δειλά την πόρτα και πέρασα μέσα μόλις άκουσα «περάστε». Στάθηκα όρθια και περίμενα την υπογραφή.

    Η προϊσταμένη ήταν μια αυστηρή κυρία με μαύρα μαλλιά χτενισμένα σε σφιχτό κότσο. Υπηρεσιακή και αγέλαστη. Φορούσε ένα σκουρόχρωμο ταγέρ με πουκάμισο από μέσα και έναν χρυσό σταυρό που τα κοσμηματοπωλεία της εποχής χαρακτήριζαν «βυζαντινό». Στο γραφείο, εκτός από το γκρι τηλέφωνο, τα χαρτιά και τα ντοσιέ, υπήρχαν επίσης ένα λευκό φλιτζάνι ελληνικού καφέ, ένα ποτήρι νερό και ένα μισοφαγωμένο αντίδωρο τυλιγμένο σε χαρτοπετσέτα.

    Δίνω στην προϊσταμένη το έγγραφο. Βλέπει ότι δεν είναι απλό και το διαβάζει. Μάλιστα. Παιδί χωρισμένων γονιών. Ο μπαμπάς αναγνώρισε άλλο παιδί ενώ ήταν ακόμη παντρεμένος με τη μαμά μου. Οι γονείς μου ήταν πολλά χρόνια σε διάσταση αλλά δεν είχαν πάρει διαζύγιο. Μετά δεύτερος γάμος του μπαμπά. Όλα τα καλά…

    Με τέτοιο «ιστορικό» θα έπρεπε να είμαι το καημένο παιδί, να έχω εγκαταλείψει το σχολείο από τα 15, να είμαι στα ναρκωτικά, να μην έχω σωστά πρότυπα

    Εσύ, παιδί μου, πέρασες στο πανεπιστήμιο;

    Μάλιστα, εγώ.

    Σε συγχαίρω, παιδί μου! Εύγε!

    «Ευχαριστώ πολύ» απάντησα απορημένη. Χαμογέλασε η αυστηρή προϊσταμένη και με συνόδευσε μέχρι την πόρτα. Έφυγα γρήγορα. Βγήκα από την πολυκατοικία και άρχισα να γελάω. Ε βέβαια, με τέτοιο «ιστορικό» θα έπρεπε να είμαι το καημένο παιδί, να έχω εγκαταλείψει το σχολείο από τα 15, να έχω πέσει στα ναρκωτικά, να μην έχω σωστά πρότυπα., ποιος ξέρει τι άλλο.

    Γύρισα στο σπίτι με το πιστοποιητικό. Όταν επέστρεψαν οι δικοί μου από τη δουλειά, διηγήθηκα την ιστορία. Η μάνα μου έσκασε στα γέλια. Και ο θείος μου το ίδιο, αλλά τον είδα πως όταν γύρισα την πλάτη, έβρισε μέσα από τα δόντια του.

    Από τότε πέρασαν περισσότερα από 30 χρόνια. Και φαίνεται πως ακόμη δεν έχουμε καταλάβει ότι υπάρχουν πολλές μορφές οικογένειας. Σήμερα η δικιά μου έχει μαμά, μπαμπά, δύο κόρες κι έναν σκύλο.

    Μάλιστα είναι ο σκύλος του μπαμπά μου, που ήρθε να ζήσει μαζί μας μετά τον αιφνίδιο θάνατό του. Τότε είχε μαμά, γιαγιά και θείο. Πάντοτε όμως είχε πολλή αγάπη. Εξάλλου αυτή ουδέποτε εκπίπτει.

    banner_300_250
    Ευαγγελία Αγγέλκου
    Η Ευαγγελία Αγγέλκου είναι αρχαιολόγος στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

    Κεντρική φωτογραφία
    Jackson Simmer/Unsplash

    MORE SHORT STORIES

    Trimmi_μια οικογένεια-me-dyo-mamades
    Short

    Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια οικογένεια με δυο μαμάδες

    Η Κατερίνα Τρίμμη, μέλος των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο, γράφει στο Short Stories για την προσωπική της εμπειρία ως μαμά, λίγες μέρες πριν από την ψήφιση του νόμου που θα αναγνωρίσει, έστω και λειψά, την ύπαρξη ομόφυλης γονεϊκότητας

    Katerina Liatzoyra_istories-kathimerinis-trelas-me-ton-giganta-tis-psifiopoiimenis-elladitsas αστυνομικό τμήμα
    Short

    Ιστορίες καθημερινής τρέλας με τον γίγαντα της ψηφιοποιημένης Ελλαδίτσας 

    Η ποιήτρια και μεταφράστρια Κατερίνα Λιάτζουρα γράφει στο Short Stories για ένα πρόσφατο περιστατικό το οποίο την έφερε αντιμέτωπη με τον παραλογισμό της γραφειοκρατίας που επιμένει παρά τον «ψηφιακό μετασχηματισμό» του δημοσίου

    Ευαγγελία Αγγέλκου_μια σφιχτή αγκαλία για την ξεναγήστρα_ shortstories
    Short

    Μια σφιχτή παιδική αγκαλιά για την «ξεναγήστρα»

    Η αρχαιολόγος Ευαγγελία Αγγέλκου γράφει στο Short Stories για ένα τρυφερό περιστατικό με ένα μικρό κορίτσι, κάποιους μήνες ύστερα από μια κυριακάτικη ξενάγηση στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη