Skip to content
Home » Παραμονή Χριστουγέννων στο Ιρακινό Κουρδιστάν

Παραμονή Χριστουγέννων στο Ιρακινό Κουρδιστάν

    Παραμονή Χριστουγέννων στο Ιρακινό Κουρδιστάν

    Published

    Παραμονή Χριστουγέννων στο Ιρακινό Κουρδιστάν

    Published
    Ο δημοσιογράφος Θωμάς Σίδερης γυρίζει τον χρόνο πίσω για λογαριασμό του Short Stories για να αφηγηθεί περιστατικά από τα Χριστούγεννα που πέρασε στο βορειοανατολικό Ιράκ

    Υστερα από είκοσι ώρες καθυστέρηση προσγειωθήκαμε επιτέλους στο Ερμπίλ, στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Την προηγούμενη νύχτα είχε ισχυρή καταιγίδα. Και ομίχλη, πολλή ομίχλη.

    H αίθουσα αφίξεων παγωμένη και γκρίζα. Σε κάποιους τοίχους διάσπαρτα βαθουλώματα, ίχνη από σφαίρες. Ο στρατιώτης με οδηγεί στο γκισέ για την παραλαβή της βίζας. Πάνοπλοι στρατιώτες παντού, αμίλητοι, σκυθρωποί. Από τον φεγγίτη μπαίνει αχνό φως.

    Παρακαλώ έναν φρουρό να καλέσει από το κινητό του τον Ράτζα, γιατί δεν μπορώ ακόμη να συνδεθώ στο τοπικό δίκτυο. Ο Ράτζα περιμένει σε άλλο κτίριο, όχι πολύ μακριά. Καταφέρνω να βρω λεωφορείο που θα με μεταφέρει μέχρι εκεί.

    Ο αέρας φέρνει σκόνη, το φως του ήλιου θαμπό σαν να περνάει μέσα από γάζα. Προσπαθώ να ψηλαφίσω τον χώρο με το βλέμμα. Θραύσματα χώρου, ένα ακατανόητο παζλ.

    Ο Ράτζα πετά το τσιγάρο και με σφίγγει στην αγκαλιά του. Μου λέει ότι η ταινία μου θα παίξει το βράδυ, αλλά έχουμε αρκετό και δύσκολο δρόμο μέχρι τη Σουλεϊμανίγια. Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να καταλάβω τι εννοούσε. Αλλά μου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην προλάβουμε την προβολή της.

    Διασχίζουμε το Ερμπίλ. Μια πόλη που προσπαθεί να αναπνεύσει μέσα από τα χαλάσματα του πολέμου. Παντού ο πόλεμος. Σταματάμε έξω από ένα μικρό σουπερμάρκετ και αγοράζουμε χυμούς και φρούτα για το ταξίδι. Η πόλη νωπή από την καταιγίδα.

    Ο δρόμος για τη Σουλεϊμανίγια τρομακτικός. Στενός με συνεχείς στροφές και πολυσύχναστος και από τις δυο λωρίδες κυκλοφορίας. Σε μια στροφή του δρόμου ο Ράτζα μου δείχνει ένα πελώριο άγαλμα του Σαντάμ ψηλά πάνω στον λόφο. Είχε γεννηθεί στη μετά Χουσεΐν εποχή. Τον ρωτώ τι έχει ακούσει, ποια είναι η γνώμη του για το «μαύρο πρόβατο» του ΝΑΤΟ. Αρκείται να μου απαντήσει ότι «η Αμερική μας διέλυσε, άφησε πίσω της συντρίμμια. Αυτό κάνει πάντα».

    Τον ρωτώ αν έχει όνειρο να πάει στις ΗΠΑ. Μου απαντά χωρίς δισταγμό «ναι, όλοι θέλουν». Οι αντιφάσεις μιας γενιάς που μεγάλωσε στο φάσμα μιας ρευστής μεταπολεμικής εποχής.

    Ταξιδεύουμε ανάμεσα σε ερείπια. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει. Παραμονή Χριστουγέννων για τον δυτικό κόσμο της ευμάρειας.

    Ταξιδεύουμε ανάμεσα σε ερείπια. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει. Παραμονή Χριστουγέννων για τον δυτικό κόσμο της ευμάρειας. Σκέφτομαι ότι τέτοια ώρα στην Αθήνα ίσως θα έτρεχα για κάποια τελευταία ψώνια ή θα ήμουν κολλημένος στο αυτοκίνητο Λένορμαν και Κηφισού. Μου λείπει η οικογένειά μου.

    Ξαφνικά, ο Ράτζα στρίβει σε έναν χωματόδρομο. Τι είναι εκεί; Δυσκολεύομαι να απαντήσω. Μια παράξενη φάρμα. Ξύλινα ετοιμόρροπα τραπέζια ανάμεσα σε αγελάδες που γυροφέρνουν και εκατοντάδες μπακιρένιες κανάτες που κρέμονται από χοντρά σχοινιά πάνω από τα κεφάλια μας. Παραπέρα μια μικρή λίμνη. Ο αέρας μυρίζει κοπριά, βροχή και μια γλυκιά ακαθόριστη μυρωδιά που έρχεται απευθείας από τα παιδικά μου χρόνια. Πού είμαστε;

    Ο Ράτζα χαμογελαστός μου λέει να καθίσουμε σε ένα τραπέζι. Ένας νεαρός Ιρακινός ανάβει τις αιωρούμενες λάμπες ασετιλίνης. Ένας άλλος μας σερβίρει σε δυο μπακιρένιες κανάτες αχνιστό γάλα. Το κοιτάζω διστακτικός. Ο Ράτζα μου κάνει ένα νεύμα: «Πιες».

    Πίνω αργά τις πρώτες γουλιές. Καθώς το γάλα κυλά μέσα μου, μια αίσθηση ευτυχίας με πλημμυρίζει. Δεν ήταν απλώς η υπέροχη γεύση και μυρωδιά του. Ήταν το γάλα μιας μωρουδιακής ανάμνησης ως μνημονικό  ίχνος. Αυτό το γάλα για τους Ιρακινούς ήταν ταυτόχρονα το γάλα μιας μάνας και μιας μητριάς μαζί, μιας πατρίδας και μιας εξορίας όπου μεγάλωσαν παιδιά σαν τον Ράτζα.

    Πικρό και μαύρο γάλα.

    banner_300_250
    Picture of Θωμάς Σίδερης
    Ο Θωμάς Σίδερης είναι δημοσιογράφος, σκηνοθέτης και PhD ανθρωπογεωγράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    Θωμάς Σίδερης

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES