Οταν έγραφα το κείμενό μου για τις βλαβερές συνέπειες του κινηματογράφου είχα υπόψη μου τις καταγγελίες για την επίδραση των κινηματογραφικών εικόνων στην ψυχική υγεία των νέων. Ή στις σοβαρότερες των περιπτώσεων την προτροπή στη διάπραξη κλοπών και ληστειών. Ποτέ φόνο. Αγνοούσα την περίπτωση μιας στυγερής πατροκτονίας που συντάραξε την Κύπρο το 1910!
Την περίπτωση αυτή έφερε στην επιφάνεια μια θεατρική παράσταση που έστησε στο τέλος του περασμένου χρόνου το θεατρικό εργαστήρι ενηλίκων της ομάδας Ειδεκανού στη Λευκωσία. Το κεντρικό θέμα της παράστασης-ντοκουμέντο ήταν το εκπληκτικό θέατρο Παπαδοπούλου αλλά και η δολοφονία του ιδρυτή του Γεώργιου Παπαδόπουλου από τον γιο του Μαυρίκιο.
Το θέατρο που έχτισε ο μεγαλέμπορος και μεγαλοκτηματίας Γεώργιος Παπαδόπουλος το 1899 στην καρδιά της παλιάς πόλης της Λευκωσίας, ήταν πραγματικό κόσμημα για το νησί. Είχε ανεγερθεί στα πρότυπα των πιο φημισμένων κλασικών οικοδομημάτων της Ευρώπης με χωρητικότητα 600 ατόμων. Έργο του αρχιτέκτονα Βικέντιου Feneck. Πρόβαλλε ταινίες της εταιρείας Αστέρ-Πατέ του Νίκου Κυπριανού και παραστάσεις ελληνικών θιάσων που περιόδευαν στην Κύπρο.
Ο Παπαδόπουλος είχε πέντε παιδιά, από τα οποία μόνο το ένα, ο Μαυρίκιος, είχε επιλέξει να συνεργάζεται μαζί του στις επιχειρήσεις. Ο δεύτερος γιος, Ζήνων, ασχολείτο με το κινηματοθέατρο, ενώ ο τρίτος ήταν χειρουργός. Οι κόρες του ήταν παντρεμένες με μεγαλοδικηγόρους της Κύπρου.
Αλλά ο Μαυρίκιος, που ήταν και ο αγαπημένος του, έμελλε να είναι το μοιραίο πρόσωπο της ιστορίας. Στις 2 Μαρτίου 1910 σέρβιρε στον πατέρα του μια σούπα στην οποία είχε ρίξει αρσενικό. Μετά το δείπνο ο μεγαλοεπιχειρηματίας πήγε στο δωμάτιό του για να ξεκουραστεί. Ένα παιδί, βαλτό από τον Μαυρίκιο, κλείδωσε τον Παπαδόπουλο στο δωμάτιο. Όταν ξύπνησε από τους φρικτούς πόνους, δεν μπορούσε να βγει. Οι υπόλοιποι κάλεσαν γιατρό, αλλά μέχρι να φτάσει ήταν πλέον αργά. Ο θάνατός του αποδόθηκε σε συγκοπή καρδιάς.
