Skip to content
Home » News » Πέφτουμε πάνω στους λοκατζήδες και τους φωνάζουμε: «Δεν θα πυροβολήσετε, είμαστε αδέλφια σας»

Πέφτουμε πάνω στους λοκατζήδες και τους φωνάζουμε: «Δεν θα πυροβολήσετε, είμαστε αδέλφια σας»

    Πέφτουμε πάνω στους λοκατζήδες και τους φωνάζουμε: «Δεν θα πυροβολήσετε, είμαστε αδέλφια σας»

    Published

    Πέφτουμε πάνω στους λοκατζήδες και τους φωνάζουμε: «Δεν θα πυροβολήσετε, είμαστε αδέλφια σας»

    Published
    Ο Παύλος Αντωνόπουλος, φοιτητής της Φυσικομαθηματικής Σχολής το 1969-1974, αφηγείται στο Short Stories πώς έζησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου

    Στις 16 του Νοέμβρη ήμασταν ήδη για τρίτη μέρα στο Πολυτεχνείο. Είχαμε πάει δυο μέρες πριν από τη Νομική –όπου συνεδριάζαμε οι φοιτητές της Φυσικομαθηματικής και της Νομικής– με διαδήλωση μέσω της Σόλωνος.

    Απέξω έχουν μαζευτεί χιλιάδες φοιτητές/τριες, μαθήτριες/τές, εργαζόμενοι/νες, γενικά λαός. Ξεκινάει κατά το απόγευμα η επίθεση της αστυνομίας. Ο κόσμος δεν διαλύεται. Σχηματίζουμε ομάδες για να οργανώνουμε όλους γύρω μας. Από τα μπαλκόνια μας πετάνε χαρτιά για να βάζουμε φωτιές. Πρέπει να απομακρύνουμε το νέφος δακρυγόνων που πετάει η αστυνομία. Οι φωτιές βοηθάνε σε αυτό.

    Ο λαός κινείται σε κύματα. Απομακρύνεται όταν κάνει επίθεση η αστυνομία και επανέρχεται όταν φεύγει. Σποραδικά πέφτουν πυροβολισμοί. Πότε πότε ακούγεται ο ήχος πολυβόλου. Όπως λέχθηκε, πρέπει να προερχόταν από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, που ήταν τότε κοντά στην 3ης Σεπτεμβρίου.

    Ήμουν μαζί με τη γυναίκα μου τη Μαρία, έναν σύντροφο και παιδικό φίλο μου, τον Γρηγόρη, και τη γυναίκα του, τη Βάσω. Όλοι μας ήμασταν ψύχραιμοι. Οι γυναίκες περισσότερο.

    Αργά, μαθαίνουμε ότι τανκ κατεβαίνουν στην Αλεξάνδρας. Η αστυνομία εντείνει τη δράση της. Μιλάμε μεταξύ μας και συμφωνούμε να μπούμε σε μια πολυκατοικία.

    Απέναντι από την πύλη του Πολυτεχνείου βρίσκεται ένα σοκάκι, η οδός Πολυτεχνείου. Χτυπάμε τα κουδούνια και μας ανοίγουν. Μπαίνουμε μέσα καμιά 40αριά άτομα. Μας λένε να ανέβουμε στον τρίτο ή τέταρτο όροφο – δεν θυμάμαι ακριβώς.

    Εκεί μας έχουν ανοιχτή μια πόρτα. Είναι το διαμέρισμα ενός ζευγαριού. Το παιδί τους, φοιτητής, είναι μες στο Πολυτεχνείο. Ακούνε το «Εδώ Πολυτεχνείο». Ο άντρας είναι γιατρός. Μας καλοδέχτηκαν και μας τακτοποίησαν στα δωμάτια.

    Κατεβαίνουν λοκατζήδες με πλήρη εξάρτυση. Απλώνονται σε όλο το στενό. Ξαπλώνουν ο ένας πίσω από τον άλλο και προτάσσουν τα όπλα, στοχεύοντας στην πύλη

    Κάποιοι βγήκαμε στο μπαλκόνι. Στα 60 με 70 μέτρα βλέπαμε την πύλη του Πολυτεχνείου. Μπρος και πίσω από τα κάγκελα παραταγμένοι πολλοί φοιτητές.

    Σε λίγο ακούμε θόρυβο φορτηγών. Εμφανίζονται στο στενό στρατιωτικά ΡΕΟ μεταφοράς προσωπικού. Κατεβαίνουν λοκατζήδες με πλήρη εξάρτυση. Απλώνονται σε όλο το στενό. Ξαπλώνουν ο ένας πίσω από τον άλλο και προτάσσουν τα όπλα, στοχεύοντας στην πύλη του Πολυτεχνείου.

    Αμέσως κατεβαίνουμε στον δρόμο. Πέφτουμε πάνω τους τραβώντας τους τα ρούχα και τους φωνάζουμε: «Δεν θα πυροβολήσετε, είμαστε αδέλφια σας».

    Αυτοί δεν μίλαγαν. Ούτε μας κοίταγαν. Λίγο αργότερα ακούστηκαν ερπύστριες και φάνηκαν τα τανκ. Εμείς φωνάζαμε συνέχεια.

    Ένα τανκ στάθηκε μπροστά στην πύλη με αναμμένο προβολέα. Κάποια στιγμή ξεκινάει και πέφτει πάνω στην πύλη. Τα παιδιά αρχίζουν να βγαίνουν. Ένα παλικάρι με σηκωμένα τα χέρια έρχεται προς εμάς. Ακούγεται πυροβολισμός και πέφτει χτυπημένος. Ανεβήκαμε στο διαμέρισμα. Σε λίγο μας φέρνουν μια κοπέλα τραυματία. Είχε χτυπηθεί από την καγκελόπορτα που της πλάκωσε τα πόδια. Πρέπει να ήταν η φοιτήτρια Πέπη Ρηγοπούλου.

    Έφυγα από το σπίτι τα ξημερώματα με τη γυναίκα μου. Πήγαμε Ομόνοια, στο τρένο. Ήρθε το πρώτο δρομολόγιο της ημέρας. Καθώς πλησίαζε στον σταθμό ακούσαμε από το τρένο να σφυρίζουν όλοι το «Γελαστό παιδί».

    Σταμάτησε στην αποβάθρα και όπως ήταν γεμάτο ξεχύθηκαν όλοι να βγουν στον δρόμο. Ήταν εργάτες που έδωσαν μάχη με τον στρατό και την αστυνομία όλη τη μέρα της 17ης Νοεμβρίου του 1973.

    banner_300_250
    Παύλος Αντωνόπουλος
    Ο Παύλος Αντωνόπουλος είναι μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ)

    Κεντρική φωτογραφία
    Αριστοτέλης Σαρρηκώστας/Αρχείο ΕΡΤ

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    17 του Νοέμβρη SHORT STORIES ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
    Short

    Σάββατο 17 του Νοέμβρη, 9 ώρες μετά (Β΄ μέρος)

    Ο Στάθης Σχινάς συνεχίζει την αφήγησή του για τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια του στο κέντρο της Αθήνας το πρωί της 17 του Νοέμβρη 1973, λίγες ώρες μετά την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο

    ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 ΧΟΥΝΤΑ συνεργείο
    Short

    Οι τοίχοι του συνεργείου είχαν τη δική τους ιστορία

    Η Μαριάννα Τζιαντζή, φοιτήτρια της Αρχιτεκτονικής το 1973, μεταφέρει στο Short Stories την αφήγηση του συμφοιτητή της Δ.Κ. για μια παρέα νέων σε ένα συνεργείο μοτοσικλετών λίγες μέρες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου

    ARISTOTELIS SARRIKOSTAS
    Short

    «Αλκμηνάκι, πάμε να δούμε το τανκ;»

    Η Αλκμήνη Ψιλοπούλου, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής το 1973, ένιωσε ότι ζούσε την τελευταία της νύχτα όταν βρέθηκε απέναντι στο σιδερένιο θηρίο που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου