Skip to content
Home » Πίσω από τις κλειστές πόρτες της επαρχίας

Πίσω από τις κλειστές πόρτες της επαρχίας

    Πίσω από τις κλειστές πόρτες της επαρχίας

    Published

    Πίσω από τις κλειστές πόρτες της επαρχίας

    Published
    Η Ματίνα Αποστόλου (aka Intellectual Thighs) αναπλάθει στο Short Stories τη ζωή μιας κλειστής κοινωνίας, σε όχι και τόσο μακρινή δεκαετία, όταν η «επιλεκτική διακριτικότητα» και η πατριαρχία έδιναν τον τόνο

    Πρώτη χρονιά στη σχολή, σε εργαστήριο θυμάμαι, έκανα το λάθος να πω την πολύ συνηθισμένη στην Ήπειρο λέξη «αυτού». Τι κάνεις »αυτού»; Άλλη λέξη για το εκεί που έμαθα ότι δεν το χρησιμοποιούν στην πρωτεύουσα.

    Το έμαθα άβολα γιατί με ψιλοκορόιδεψαν, όχι άσχημα, δεν είχαμε μπούλινγκ τότε. Αλλά ήταν η πρώτη φορά που πέρασε από το μυαλό μου ότι ίσως εγώ είμαι αυτή που έχει την προφορά και όχι οι Αθηναίοι. Ή τέλος πάντων ότι τώρα που είμαι στα μέρη αυτά θα πρέπει να σεβαστώ τα ήθη, τις παραδόσεις και την προφορά τους. Σταδιακά έφυγε η προφορά, έφυγε και το «αυτού». Ούτε όταν επιστρέφω σπίτι δεν το χρησιμοποιώ πια· συγχαρητήρια, με αλλοιώσατε για πάντα.

    Κάποια απογεύματα η μάνα της Τασούλας έφευγε για δουλειές και εκείνη έμενε μόνη. Από την κατηφορίτσα τότε ερχόταν ο Φάνης, γρήγορα κατέβαινε, να τον δουν όσο το δυνατόν πιο λίγοι. Μάταιο. Το ραντάρ της κυρα-Ρίτας τον είχε ήδη πιάσει.

    Ακολουθούσαμε τσούρμο εμείς, φασαριόζικη κουστωδία, κι όταν γυρνούσε το κεφάλι του να μας δει κρυβόμασταν πίσω από τα αυτοκίνητα. Τον συνοδεύαμε καθώς πήγαινε να γαμήσει και το νιώθαμε μεγάλο θέμα ότι η Τασούλα πηδιόταν με τον Φάνη. Τη λέγαμε «τσουλί» και «σαν δεν ντρέπεται που με το που φεύγει η μάνα της μπάζει τον γκόμενο στο σπίτι».

    Έμπαινε ο Φάνης βιαστικά, έκλεινε η πόρτα, περιμέναμε εμείς στην αυλή με τα πόδια να τραμπαλίζουν στο πεζούλι, γρήγορος σχετικά ο Φάνης – εύχομαι να άλλαξε αυτό μεγαλώνοντας. Τον ξεπροβοδίζαμε καθώς επέστρεφε νικητής τροπαιοφόρος. Μια φορά είχαμε βρει ένα προφυλακτικό στον δρόμο και σκεφτήκαμε: «της Τασούλας θα είναι, τι τσουλί, Παναγία μου».

    Κάπως έτσι μεγαλώσαμε εμείς. Να λέμε την Τασούλα τσούλα και να κάνουμε ότι δεν ακούμε τις φωνές της Πατρούλας

    Περίπου την ίδια ώρα που έφευγε ο Φάνης, επέστρεφε ο Σταύρος, πάντα τρεκλίζοντας, τρέχαμε εμείς έξω απ’ το σπίτι του.

    «Σάκη» φωνάζαμε, «κρύψου, πάλι ήπιε ο πατέρας σου». Κρυβόταν ο Σάκης μην τις φάει, η κυρα-Ρίτα έκανε ότι δεν έβλεπε.

    Και μετά, όταν ο Σταύρος τις έριχνε στην Πατρούλα (να σου δίνουν όνομα Αιγύπτιας βασίλισσας και να καταλήγεις πρωτεύουσα της Αχαΐας, πώς τα φέρνει η ζωή), η κυρα-Ρίτα έκανε ότι δεν άκουγε κιόλας. Και γενικά είχαμε μια επιλεκτική διακριτικότητα που τότε μου φαινόταν φυσιολογική, τώρα αδιανόητη.

    Κάπως έτσι μεγαλώσαμε εμείς. Να λέμε την Τασούλα «τσούλα» και να κάνουμε ότι δεν ακούμε τις φωνές της Πατρούλας.

    Και αυτό νομίζω πως πήρε περισσότερο χρόνο να φύγει από ότι το «αυτού».

    banner_300_250
    Picture of Ματίνα Αποστόλου
    Η Ματίνα Αποστόλου έγραψε τα «Σωματίδια» (εκδόσεις Ποταμός) και διατηρεί τον λογαριασμό Intellectual Thighs στο Instagram

    Κεντρική φωτογραφία
    Jan Tinneberg/Unsplash

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    θανος αλεξανδρης Μαλβίνα καραλη shortstories
    Short

    Ο Θάνος Αλεξανδρής, η Μαλβίνα Κάραλη και το underground

    O Θάνος Αλεξανδρής γράφει στο Short Stories για το πως ενώ ονειρευόταν ανταποκρίσεις από μέτωπα πολεμικών συρράξεων, βρέθηκε σε δημοσιογραφική αποστολή σε ταβέρνα στο Παγκράτι με «εντολή» της Μαλβίνας Κάραλη