Τέσσερα στιγμιότυπα από το ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη

Στιγμιότυπο 4: Σε ένα food court στο υπόγειο του Oculus καθόμαστε κουρασμένες από το περπάτημα για ένα αναψυκτικό. Το κινητό μου χρειάζεται φόρτιση. Βρίσκουμε ένα τραπέζι δίπλα σε πρίζες αλλά δεν έχω φορτιστή κατάλληλο για τις αμερικανικές πρίζες. Πηγαίνω λοιπόν στον πάγκο και ζητάω από μια εργαζόμενη αν μπορώ να της δώσω το κινητό για να το φορτίσει. Εκείνη με οδηγεί πρόθυμα σε έναν συνάδελφό της στο ταμείο, του εξηγώ το πρόβλημα, με ρωτάει αν έχω καλώδιο και μου δίνει έναν αντάπτορα με θύρα USB. Δίχως να έχω παραγγείλει, χωρίς να ξέρει πού κάθομαι, δίχως να έχει κάποια εγγύηση ότι θα το επιστρέψω.

Όλοι αυτοί οι ευγενικοί και εξυπηρετικοί άνθρωποι, καθώς και δεκάδες άλλοι ευγενικοί και εξυπηρετικοί άνθρωποι που συναντήσαμε σε αυτό το ταξίδι, ήταν είτε μαύροι είτε ισπανόφωνοι. Η ευγένειά τους είναι ξεχωριστή. Δεν έχω ξαναδεί πουθενά ανθρώπους να εκφράζουν τόσο έντονα τη χαρά τους όταν χρειάζεται να βοηθήσουν ή να εξυπηρετήσουν. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, που εργάζονται στην εστίαση, την εξυπηρέτηση, τη φύλαξη κ.λπ., είναι που κυνηγάει ο ICE. Είναι άνθρωποι που στο μεγαλύτερο μέρος των ΗΠΑ νιώθουν να απειλείται η ύπαρξή τους.

Ευτυχώς μες στα βαγόνια του μετρό είναι ευδιάκριτη η αφίσα με το Άγαλμα της Ελευθερίας και τη φράση «Αμυνθείτε, καταγγείλτε, εμείς θα παρέμβουμε», New York State, τμήμα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Στα ισπανικά.

Διότι σε πλήρη αντίθεση με τη φασίζουσα ιδεολογία του MAGA, αυτό που κάνει αυτήν τη μεγάλη (great) χώρα σπουδαία (great) είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτοί οι άνθρωποι και αυτές οι αφίσες.