Skip to content
Home » Το Μουντιάλ που ξέχασε (και πάλι) τους ανθρώπους

Το Μουντιάλ που ξέχασε (και πάλι) τους ανθρώπους

    Το Μουντιάλ που ξέχασε (και πάλι) τους ανθρώπους

    Published

    Το Μουντιάλ που ξέχασε (και πάλι) τους ανθρώπους

    Published
    H συντακτική ομάδα του περιοδικού «HUMBA!» μεταφέρει στο Short Stories σκέψεις και μικρές ποδοσφαιρικές ιστορίες από το «αντιμουντιαλικό» τεύχος #56, αναζητώντας τους ανθρώπους πίσω από το θέαμα, εκεί που το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να είναι λαϊκό σπορ

    Βρισκόμασταν σε δίλημμα στις κουβέντες που είχαμε για τη θεματική του 56ου τεύχους μας. H νέα εκδοχή Παγκόσμιου Κυπέλλου που σχεδιάστηκε από τους γραφειοκράτες της FIFA μας δημιουργεί απέχθεια. Έχουμε δυσανεξία στο πώς έχει ευτελιστεί το πιο δημοφιλές και λαϊκό σπορ της υφηλίου.

    Με απλά λόγια, το ποδοσφαιρικό έκτρωμα της FIFA δεν είναι κομμάτι της κουλτούρας και του γούστου μας.

    Πολλά από τα κακώς κείμενα που αφορούν το Μουντιάλ του 2026 που εξελίσσεται σε τρία διαφορετικά κράτη περιγράφονται στο τεύχος #56 μέσα από κριτικές προσεγγίσεις και βιώματα. Βιώματα γραμμένα από φίλους μας που ζουν στις ΗΠΑ.

    Έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι λοιπόν και οι ΗΠΑ φιλοξενούν ένα όχι και τόσο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με την επίθεση του κράτους-γενοκτόνου Ισραήλ στο Ιράν και η άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Μια τούρτα που περιλαμβάνει απλησίαστες τιμές εισιτηρίων ακόμη και για τις λιγότερο δημοφιλείς αναμετρήσεις. Όπως και απαγόρευση εισόδου στη χώρα φιλάθλων από συγκεκριμένες χώρες. Και αυτό εξαιτίας των σχετικών απαγορεύσεων που έχει επιβάλει το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας. Φροντίζει δε να υλοποιεί τις απαγορεύσεις το παρακλάδι της καταστολής, η διαβόητη ICE (Immigration and Customs Enforcement).

    Εκείνο που αρκετός κόσμος παραβλέπει είναι ότι τελικά η φαιδρή κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει ζητήματα μόνο με συγκεκριμένες χώρες αλλά ακόμη και με τους συνδιοργανωτές, το Μεξικό και τον Καναδά. Είπαμε όμως. Η βιομηχανία του θεάματος θα κρύψει τα όποια προβλήματα κάτω από το χαλάκι μέχρι τις 19 Ιουλίου. Στη συνέχεια θα ολοκληρώσει την οικονομική εκκαθάριση και θα ανοίξει πανιά για τους επόμενους προορισμούς. Και φαίνεται να βρίσκει νέα και απάνεμα «λιμάνια» προς τη δυτική Ασία.

    Ο Ρικάρντο πέρασε σχεδόν δύο μήνες σε κέντρα κράτησης της ICE, μακριά από τη μητέρα του, πριν τελικά αφεθεί ελεύθερος λίγο πριν από την αποφοίτησή του

    Μια αρκετά πρόσφατη ιστορία που μου έμεινε ήταν εκείνη ενός 18άχρονου παιδιού από την Κολομβία. Θα μπορούσε να είναι μια από τις κλασικές αμερικανικές ιστορίες μετανάστευσης. Ένα παιδί που αιτήθηκε άσυλο, πήγε σε σχολείο των ΗΠΑ και πέτυχε μέσω του αθλητισμού να φτιάξει τη ζωή του. Ο Ρικάρντο κατάφερε να γίνει δεκτός σε κολέγιο χάρη στις εξαιρετικές του ικανότητες στο ποδόσφαιρο. Ωστόσο την τελευταία χρονιά του στο λύκειο όλα στράβωσαν. Εκείνος και η μητέρα του κλήθηκαν σε μια προγραμματισμένη συνάντηση με τις αμερικανικές μεταναστευτικές αρχές για την υπόθεση του ασύλου τους. Μόλις εμφανίστηκαν, συνελήφθησαν από την ICE.

    Η στήριξη από την κοινωνία του Σικάγου ήταν μεγάλη. Συμμαθητές, καθηγητές, προπονητές και κάτοικοι κινητοποιήθηκαν αμέσως. Συγκεντρώθηκαν χρήματα για τα δικαστικά έξοδα και τη νομική του εκπροσώπηση, οι συμμαθητές του εμφανίζονταν στο σχολείο φορώντας μπλούζες με το όνομα του Ρικάρντο και η υπόθεσή του έγινε πρώτο θέμα σε πολλά τοπικά Μέσα. Ο ίδιος πέρασε σχεδόν δύο μήνες σε κέντρα κράτησης της ICE, μακριά από τη μητέρα του, πριν τελικά αφεθεί ελεύθερος λίγες μόλις ημέρες πριν από την αποφοίτησή του. Η υπόθεση του ασύλου του εξακολουθεί να εκκρεμεί.

    Σε μια πόλη που αγαπάει το ποδόσφαιρο, στην οποία βλέπεις κόσμο να μαζεύεται σε παμπ στις έξι το πρωί για να δει την Τότεναμ,  όπου πετυχαίνεις old school φανέλα Κάμπος σε πάρκα, πέρα από την έλλειψη πρωτοβουλίας να φιλοξενήσει αγώνα του Παγκόσμιου Κυπέλλου, κόπηκε απότομα και η χαρά του παιχνιδιού στα σχολεία και στις γειτονιές. Ταυτόχρονα υπάρχει έντονα και το αίσθημα της κοινότητας και της αλληλεγγύης. Ακόμη, μην πω ειδικά, και από παιδιά που έχουν γαλουχηθεί με το NFL, το NHL και το MLB.

    •••

    Το περιοδικό HUMBA! #56 κυκλοφορεί με τίτλο Not our World Cup – Το ποδόσφαιρο στην άλλη Αμερική.

    banner_300_250
    Picture of HUMBA
    To «HUMBA!» είναι περιοδικό για το κοινωνικό και πολιτικό νόημα των σπορ, την εμπειρία του γηπέδου, την οπαδική κουλτούρα και τον κόσμο της κερκίδας

    MORE STORIES

    Μουντιάλ Ζιντάν Μανόλης ΠΟλέντας shortstories
    Short

    «Allez les Bleus» στο κέντρο της Αθήνας το καλοκαίρι του 1998

    Ο Μανόλης Πολέντας αναπλάθει για το Short Stories όσα έζησε τη νύχτα της 12ης Ιουλίου 1998, όταν βρέθηκε στο θρυλικό Τoy (και σε άκρως «εχθρικό» περιβάλλον) να παρακολουθεί τον τελικό του Μουντιάλ ανάμεσα στη Γαλλία και τη Βραζιλία

    shortstories.gr_ANTREAS MOURATIS OLYMPIAKOS
    Short

    Όταν γνώρισα τον Αντρέα Μουράτη

    100 χρόνια Ολυμπιακός και ο Σπύρος Αλεξίου μεταφέρει στο Short Stories στιγμές από τις συναντήσεις του (και όχι μόνο) με τον Αντρέα Μουράτη, τον θρυλικό Μιζούρι του Ολυμπιακού, τον μαχητή του ΕΛΑΣ που αποκάλεσε τη Φρειδερίκη Γκλίξμπουργκ κυρούλα

    Μίμη Δομάζο shortstoriesgr Manolis Polentas
    Short

    Η απορία που δεν μου έλυσε ο Μίμης Δομάζος

    Ο Μανόλης Πολέντας γράφει στο Short Stories για την ημέρα που συνάντησε τον παικταρά Μίμη Δομάζο αλλά δεν μπόρεσε να τον ρωτήσει αν αυτό που είχε ακούσει όταν ήταν παιδί, ότι ο παίκτης του ΠΑΟ ήταν οπαδός του Ολυμπιακού, είχε βάση αλήθειας