Βρισκόμασταν σε δίλημμα στις κουβέντες που είχαμε για τη θεματική του 56ου τεύχους μας. H νέα εκδοχή Παγκόσμιου Κυπέλλου που σχεδιάστηκε από τους γραφειοκράτες της FIFA μας δημιουργεί απέχθεια. Έχουμε δυσανεξία στο πώς έχει ευτελιστεί το πιο δημοφιλές και λαϊκό σπορ της υφηλίου.
Με απλά λόγια, το ποδοσφαιρικό έκτρωμα της FIFA δεν είναι κομμάτι της κουλτούρας και του γούστου μας.
Πολλά από τα κακώς κείμενα που αφορούν το Μουντιάλ του 2026 που εξελίσσεται σε τρία διαφορετικά κράτη περιγράφονται στο τεύχος #56 μέσα από κριτικές προσεγγίσεις και βιώματα. Βιώματα γραμμένα από φίλους μας που ζουν στις ΗΠΑ.
Έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι λοιπόν και οι ΗΠΑ φιλοξενούν ένα όχι και τόσο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί με την επίθεση του κράτους-γενοκτόνου Ισραήλ στο Ιράν και η άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Μια τούρτα που περιλαμβάνει απλησίαστες τιμές εισιτηρίων ακόμη και για τις λιγότερο δημοφιλείς αναμετρήσεις. Όπως και απαγόρευση εισόδου στη χώρα φιλάθλων από συγκεκριμένες χώρες. Και αυτό εξαιτίας των σχετικών απαγορεύσεων που έχει επιβάλει το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας. Φροντίζει δε να υλοποιεί τις απαγορεύσεις το παρακλάδι της καταστολής, η διαβόητη ICE (Immigration and Customs Enforcement).
Εκείνο που αρκετός κόσμος παραβλέπει είναι ότι τελικά η φαιδρή κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει ζητήματα μόνο με συγκεκριμένες χώρες αλλά ακόμη και με τους συνδιοργανωτές, το Μεξικό και τον Καναδά. Είπαμε όμως. Η βιομηχανία του θεάματος θα κρύψει τα όποια προβλήματα κάτω από το χαλάκι μέχρι τις 19 Ιουλίου. Στη συνέχεια θα ολοκληρώσει την οικονομική εκκαθάριση και θα ανοίξει πανιά για τους επόμενους προορισμούς. Και φαίνεται να βρίσκει νέα και απάνεμα «λιμάνια» προς τη δυτική Ασία.



