Μια φορά κι έναν καιρό, μες στη δεκαετία του ’70, στο Παρίσι της διανόησης, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, το φωτισμένο από τη λάμψη του ’68, εμφανίζεται ένας συγγραφέας. Ένας συγγραφέας που θεωρείται επαναστάτης, ταλαντούχος, ρηξικέλευθος.
Ονομάζεται Gabriel Matzneff. Είναι γοητευτικός, αξιοσέβαστος. Στο πέρασμά του σαγηνεύει. Έχει υψηλές γνωριμίες και θαυμασμό στο έργο του εκφράζει σύσσωμος ο πολιτικός και καλλιτεχνικός κόσμος. Στο όνομα της σεξουαλικής επανάστασης και της ελευθερίας των σωμάτων αυτοπροσδιορίζεται δημόσια και περήφανα ως «παιδόφιλος».
Δημοσιεύει τα περίφημα Μαύρα τετράδια που άλλο δεν είναι από τα προσωπικά του ημερολόγια, στα οποία περιγράφει με λεπτομέρειες τις ερωτικές του συνευρέσεις με ανήλικα κορίτσια και αγόρια, με παιδιά από οκτώ έως δεκαπέντε ετών, τόσο στο Παρίσι όσο και στη Μανίλα.
Και παραμένει αξιοσέβαστος, δημόσιο πρόσωπο, και γίνεται όλο και πιο δημοφιλής. H λίστα των κατακτήσεών του, των εξαιρετικών ερώτων του, μεγαλώνει. Γράφει όλο και περισσότερο, δημοσιεύει όλο και περισσότερα ντοκουμέντα, ερωτικά γράμματα εκ μέρους παιδιών και φωτογραφίες τους. Όλο το Παρίσι αναγνωρίζει αυτά τα παιδιά.
Ο Gabriel Matznef λαμβάνει σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία, καλείται σε εκπομπές. Υποστηρίζει πως οι γυναίκες άνω των δεκαπέντε είναι σκληρές και υστερικές, ενώ ο ίδιος προτιμά να σχετίζεται με παιδιά, καθώς αυτά είναι ευγενή και τρυφερά. Και ο κόσμος γύρω του γελάει, τον στηρίζει, τον θαυμάζει.
Μόνο που ο χρόνος είναι αμείλικτος, τα χρόνια περνούν και φτάνουμε στο 2013. Εκείνος λαμβάνει ένα ακόμη σημαντικό λογοτεχνικό βραβείο, αλλά η στιγμή της απάντησης έχει πια πλησιάσει επικίνδυνα.
