Skip to content
Home » Μια παιδική ανάμνηση με γεύση πάστα κασετίνα

Μια παιδική ανάμνηση με γεύση πάστα κασετίνα

    Μια παιδική ανάμνηση με γεύση πάστα κασετίνα

    Published

    Μια παιδική ανάμνηση με γεύση πάστα κασετίνα

    Published
    Η Πέπη Γιάννου ανατρέχει για το Short Stories στη γευστική μνήμη της παιδικής της ηλικίας απ’ όπου ξεδιαλέγει μια λαχταριστή πάστα κασετίνα, υπεύθυνη για την έναρξη της καταστροφής της λαμπερής κυριακάτικης αμφίεσής της

    Τώρα δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα την πάστα κασετίνα. Πέρα από το γεγονός ότι είμαι λιχούδα με τη βούλα. Πιθανόν είναι το καλοκαίρι που επίκειται. Εποχή που όταν δεν αλητεύαμε στη γειτονιά, φορούσαμε το καλό μας φόρεμα και το πρόγραμμα είχε πλατεία.

    Για μένα το καλό μου φόρεμα ήταν ένα θαλασσί, αγορασμένο από τους αδελφούς Λιτσαρδόπουλους. Με πολλά πλουμιστά βολάν στο πέτο και υπερβολικά κοντό, αφού βρισκόμαστε στα τέλη των 70s. Το μαλλί χτενισμένο σε ψηλό κότσο, με δυο μπούκλες να κρέμονται στο πλάι, αλά Βουγιουκλάκη. Όλα με την επιμέλεια της μερακλούς μαμάς μου.

    Το συνολάκι ολοκληρωνόταν με ένα ζευγάρι παπούτσια. Λευκά με πλέξη που μου θύμιζε ψάθα και με σοσόνια μπαμπακερά, ακόμη πιο λευκά από τα παπούτσια. Όλοι θαύμαζαν το αποτέλεσμα αλλά ποτέ δεν ένιωθα πιο βασανισμένη και άσχημη. Με το κεφάλι μου να μην κουνιέται, για να διατηρηθεί η κουπ, και τα πόδια μου να ασφυκτιούν στα λευκά παπούτσια, έπαιρνα την απόφαση ότι ούτε κυνηγητό προβλεπόταν για τη βραδιά ούτε λάστιχο. Γενικώς θα ήταν μια βραδιά ακινησίας χάριν της καλαισθησίας.

    Η μόνη παρήγορη σκέψη ήταν τα καλά του ζαχαροπλαστείου. Εκεί είχα εναποθέσει την ελπίδα μου για να μη χαραμιστεί καμία μέρα του καλοκαιριού. Η άφιξη του γκαρσονιού έκανε την καρδιά μου να πεταρίζει και νομίζω από τότε δεν έπαψα ποτέ να αγαπώ αυτό το επάγγελμα.

    «Τι θα θέλ…» είπε και χωρίς να αποσώσει τον λόγο του πετάχτηκα ξεχνώντας και μπούκλες και στενά παπούτσια. «Μια πάστα κασετίνα» είπα με έμφαση, μην τυχόν και δεν το σημειώσει σωστά. Απορούσα πάντα που στον σερβιτόρο δεν έκανε εντύπωση μια τέτοια σπουδαία επιλογή.

    Όταν γυρνούσε την πλάτη του για να φύγει, τον παρακολουθούσα σαν τη Μις Μαρπλ πίσω από σφαλιστά παράθυρα, αδημονώντας για την επιστροφή του. Αυτό άλλωστε ήταν το συναρπαστικότερο κομμάτι της βραδιάς. Πιο συναρπαστικό και από το φάγωμα της ίδιας της πάστας.

    Το κουτάλι έσπαγε τη συμπαγή κουβερτούρα –που προστάτευε τα υλικά του εσωτερικού– με ένα υπέροχο κρακ. Μικρά κομμάτια κάθονταν εδώ κι εκεί στο φόρεμα

    Επέστρεψε καμαρωτός, την τοποθέτησε μπροστά μου με τον μοναδικό ήχο του πιάτου που προσγειώνεται στο μαρμάρινο τραπέζι. Τότε μόνο τον έβλεπα να μου αχνογελάει, σίγουρα επειδή κοίταζα με τόσο πάθος την πάστα. Και τότε πάντα η μάνα μου μου έλεγε: «Πρόσεχε μη λερώσεις το φόρεμα».

    Ήταν η στιγμή που ξεκινούσε το δεύτερο και πιο ενδιαφέρον μέρος της βραδιάς. Το κουτάλι έσπαγε τη συμπαγή κουβερτούρα –που προστάτευε τα μαγικά υλικά του εσωτερικού– με ένα υπέροχο κρακ. Μικρά κομμάτια κάθονταν εδώ κι εκεί στο φόρεμα, κομμάτια που προσπαθούσα να κρύψω τρίβοντάς τα κρυφά και σχηματίζοντας ωραιότατες καφετιές βούλες πάνω στο θαλασσί φόντο.

    Αφού είχε γίνει η ζημιά σκέφτηκα, να το πάω παραπέρα το πράγμα. Εντοπίζοντας την κατάλληλη παρέα, δυναμωμένη και με την τόση σοκολάτα, χύθηκα στο χορτάρι της πλατείας, χωρίς παπούτσια πλέον, με μουστάκι σοκολάτας και χωρίς κότσο αφού το τρεχαλητό είχε πια ξεκολλήσει όλες τις φουρκέτες.

    Γυρνούσα στο σπίτι, ξεθεωμένη, σωστό ευτυχισμένο ράκος. Με λερωμένο φουστάνι που η μάνα μου έλεγε πως δε θα μου το ξαναβάλει, με μαλλιά ανάκατα και μπερδεμένα και με τα παπούτσια στο χέρι, αφού πια δεν χωρούσαν μέσα τα πρησμένα πόδια μου.

    Πήγαινα για ύπνο με τη γεύση εκείνου του γλυκού, της πάστας κασετίνας. Από τότε όταν τη βλέπω, μόνο στις προθήκες του ζαχαροπλαστείου Παπαγιώργη πια, μου θυμίζει πάντα την έναρξη του δεύτερου μέρους μιας ιστορίας που είναι και το πιο συναρπαστικό.

    Ακόμη μου αρέσει…

    banner_300_250
    Picture of Πέπη Γιάννου
    Η Πέπη Γιάννου είναι φιλόλογος – ιστορικός. Το καινούργιο της βιβλίο «Βαγκαμπόντο – Το χαμίνι της Κέρκυρας» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε

    Κεντρική φωτογραφία
    Ζαχαροπλαστείο Παπαγιώργης/Κέρκυρα

    MORE STORIES

    Φώτης Δούσος_Πώς ξεκίνησα να γράφω Πώς ξεκίνησα να γράφω παιδική λογοτεχνία short-stories-gr
    Short

    Πώς έγραψα το πρώτο μου βιβλίο για παιδιά

    Ο συγγραφέας Φώτης Δούσος, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου), γράφει στο Short Stories για τη συγκυρία που τον οδήγησε να στραφεί σχετικά όψιμα στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά

    Photo

    Εικόνες παιδιών απ’ όλο τον κόσμο

    Το παιδικό βλέμμα, τα παιδικά χαμόγελα και η παιδική λύπη μπροστά από τον φακό της φωτογράφου Κατερίνας Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου είναι ίδια παντού, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκεύματος και εθνικότητας, όπου κι εάν ταξίδεψε.

    Ανάφη shorts stories γατες παιδια
    Short

    Τα παιδιά και οι γάτες που άλλαξαν την Ανάφη

    Ο καθηγητής πληροφορικής Νίκος Παπανικολάου εξιστορεί στο Short Stories πώς μια χούφτα γυμνασιόπαιδα στην Ανάφη έγιναν παράδειγμα για τους κατοίκους ενώ ήρθαν αντιμέτωπα με την κρατική αδιαφορία στο πρόβλημα των αδέσποτων ζώων

    βιβλιοπωλείο κερκυρα Καζαντζάκης SHOSTSTORIESGR
    Short

    Ένας απρόβλεπτος κλέφτης βιβλίων στην Κέρκυρα

    Η Πέπη Γιάννου γράφει στο Short Stories για έναν φοιτητή που κατέφυγε στην κλοπή στο βιβλιοπωλείο Ζερβόπουλου στην Κέρκυρα προκειμένου να διαβάσει ένα συγκεκριμένο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη