Skip to content
Home » News » Ένα «επαναστατόριο» στα βουνά της Βοιωτίας

Ένα «επαναστατόριο» στα βουνά της Βοιωτίας

    Ένα «επαναστατόριο» στα βουνά της Βοιωτίας

    Published

    Ένα «επαναστατόριο» στα βουνά της Βοιωτίας

    Published
    Ο Γιώργος Πούλος, ιδιοκτήτης του εστιατορίου Lakka Koukoura Republic στη Βοιωτία, ξεδιπλώνει στο Short Stories το νήμα της ζωής του που περνά από την Πηγή Δεβετζή, τη Δανία και τη Σουηδία πριν καταλήξει στη Βοιωτία με τον Μαρξ και τον Λένιν

    Εφυγα νωρίς από την Ελλάδα, το 1992-1993, και πήγα στη Δανία. Δεν είχα ασχοληθεί ακόμη με τα εστιατόρια. Εκεί δημιούργησα οικογένεια· έκανα δυο πανέμορφες κόρες.

    Το 2001 γνωρίζω την Πηγή Δεβετζή, πολύ πριν από τις επιτυχίες και την αναγνώριση. Για τα επόμενα περίπου οκτώ χρόνια νόμιζα ότι ζούσα το απόλυτο «ελληνικό όνειρο». Επιτυχίες, ταξίδια, χρήματα, πολιτικές προτάσεις, όλο το VIP πακέτο.

    Σύντομα συνειδητοποίησα ότι το I στο VIP σημαίνει Idiot και όχι Important. Είναι αυτό που όλοι νομίζουν ότι ποθούν, αλλά τελικά σου τρώει την ψυχή και δεν σε αφήνει ποτέ να είσαι ελεύθερος.

    Η σχέση μου με τη Χρυσοπηγή, σαθρή και σε αποσύνθεση όπως οι περισσότερες κοινωνίες του σημερινού καπιταλιστικού κόσμου, τελείωσε σχεδόν ταυτόχρονα με την κατάρρευση της Goldman Sachs και της ελληνικής φούσκας.

    Έπειτα από αυτή την πορεία κατάλαβα πού θέλω να ανήκω πραγματικά. Τότε σπούδασα μαγειρική, έφυγα για τη Σουηδία και δούλεψα σε διάφορα εστιατόρια. Επέστρεψα στην Ελλάδα το 2017, για να στηρίξω τη χώρα μου, τότε που όλοι έφευγαν, κι ενώ έπαιρνα πολύ καλά λεφτά εκεί. Η αλήθεια είναι ότι την πάτησα κι εγώ με τον Αλέξη. Αλλά μετά το δημοψήφισμα τελείωσαν όλα· πέτρωσα.

    Εν τέλει μες στην πανδημία γύρισα στο χωριό μου, την Αγία Άννα – τα Κούκουρα όπως είναι το αρβανίτικο όνομα. Δούλευα εξ αποστάσεως στην Teleperfomance με τη Φινλανδή σύντροφό μου και είπαμε να έρθουμε στο χωριό, να δουλεύουμε από το σπίτι, και απλώς μείναμε. Δεν υπήρχε λόγος να γυρίσουμε στην Αθήνα.

    Το εστιατόριο προέκυψε το 2023. Όταν μπήκα στον χώρο, ήταν κλειστό για τρία χρόνια. Αναρωτήθηκα τότε τι είδους μαγαζί θέλω να κάνω. Δεν μου έφτανε να εστιάσω μόνο στην κουζίνα του χωριού: τα πρόβατα, τα κατσίκια. Ήθελα να δώσω έναν χαρακτήρα συγκεκριμένο.

    Σύντομα συνειδητοποίησα ότι το I στο VIP σημαίνει Idiot και όχι Important. Είναι αυτό που όλοι νομίζουν ότι ποθούν, αλλά τελικά σου τρώει την ψυχή

    Έχοντας κουραστεί και αναγουλιάσει από την προηγούμενη ζωή μου και έχοντας στον νου τα δυο μου παιδιά, τα ανίψια μου αλλά και όλη τη νεότερη γενιά, ήθελα να πω κάτι σημαντικό. Η επανάσταση πρέπει να είναι πρωτίστως βαθιά προσωπική, με έντονο το συναίσθημα της προσφοράς, της ανιδιοτέλειας, της θυσίας. Για να προετοιμαστεί η ψυχή χωρίς φόβο μα με πολύ πάθος για την ουτοπία που ποτέ δεν χάνεται από τα μάτια της, ακόμη και στα σκοτεινότερα βάθη των οριζόντων της.

    Θα πρέπει να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου την ανθρώπινη υπόσταση μέσα από μικρές, χίπικες και αναρχικές κοινωνίες που θα δημιουργήσουμε, ώστε να πούμε εμείς στους εφοπλιστές και άρχοντές μας: «Όχι, κύριοι! We shit on all of you and your prime ministers!». Κι ας είναι σε ένα βουνό, σε ένα χωριό. Ας ξεκινήσει η επανάσταση από ένα εστιατόριο σε ένα βουνό, σε ένα χωριό.

    Τους πίνακες που έχω βάλει στους τοίχους του εστιατορίου, τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Μάο, τον Τρότσκι και τον Γκάντι, τους βρήκα τυχαία. Τους είχε φτιάξει φίλος από το Κυριάκι και τους είχε στην αποθήκη του.

    Γενικώς τα σχόλια που παίρνουμε είναι πολύ θετικά και θα επιμείνω σε αυτό. Θέλω να προσθέσω στους τοίχους και άλλους, όπως ο Βελουχιώτης, ο Λαμπράκης, ο Μπελογιάννης. Αλλά και νεότερους που  έφυγαν από χέρι φασίστα, πόδι κυρ Παντελή, γλώσσα κυρα-Κατίνας. Ο Παύλος, ο Ζακ, ο Αλέξανδρος κ.ά.

    Το φαγητό μπορεί να είναι επαναστατική διαδικασία. Όπως εκτιμάς το καλό φαγητό, έτσι πρέπει να είσαι και δίκαιος. Να είσαι τίμιος σε αυτό που προσφέρεις, χωρίς καπιταλιστικά κόλπα για να κερδίσεις τον κόσμο. Να είσαι με τους εργαζομένους σου μια οικογένεια. Εμείς μοιραζόμαστε τα πάντα. Αυτό το μαγαζί δεν έγινε για να βγάλω φράγκα. Συνεχίζω να δουλεύω στην Teleperfomance για να μπορώ να στηρίξω τούτο.

    Εδώ στα βουνά του Ελικώνα θα θέλαμε ιδανικά πέρα από το να θρέφουμε τα στομάχια των ανθρώπων, να θρέφουμε και ψυχές βαθιές.

    Έτσι εκτός του επαναστατορίου, με μια ομάδα ανθρώπων προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε, ενημερώσουμε και ξεσηκώσουμε τις τοπικές κοινωνίες ενάντια στον ενεργειακό παροξυσμό που έχει βαλθεί να μετατρέψει τον Ελικώνα σε μια τεράστια μπαταρία προς όφελος όχι φυσικά του λαού, αλλά των επενδυτικών καπιταλιστικών γερακιών.

    banner_300_250
    Γιώργος Πούλος
    O Γιώργος Πούλος είναι σεφ και ιδιοκτήτης του εστιατορίου Lakka Koukoura Republic

    Αφήγηση στους
    Αφροδίτη Ερμίδη, Παναγιώτη Φρούντζο

    Κεντρική φωτογραφία
    Αφροδίτη Ερμίδη

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ΞΑΡΧΑΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΧΟΥΝΤΑ
    Short

    Η συναυλία του Ξαρχάκου που κατέληξε σε μεγάλη αντιχουντική διαδήλωση

    Ο Θόδωρος Κουτσουμπός, φοιτητής στο Μαθηματικό το 1973, αφηγείται στο Short Stories περιστατικά από τις πυκνές διαδηλώσεις που προηγήθηκαν της κατάληψης του Πολυτεχνείου, ενδεικτικά της ολοένα και ογκούμενης αναταραχής στα πανεπιστήμια