Skip to content
Home » Ο «αφρικανικός» χορός, το ταξίδι στο Μάλι και η «εξωτικοποίηση»

Ο «αφρικανικός» χορός, το ταξίδι στο Μάλι και η «εξωτικοποίηση»

    Ο «αφρικανικός» χορός, το ταξίδι στο Μάλι και η «εξωτικοποίηση»

    Published
    Η Βασιλική Μαυρίδη σε ένα από τα ταξίδια της στο Μάλι

    Ο «αφρικανικός» χορός, το ταξίδι στο Μάλι και η «εξωτικοποίηση»

    Published
    Η Βασιλική Μαυρίδη σε ένα από τα ταξίδια της στο Μάλι
    Η Βασιλική Μαυρίδη αφηγείται στο Short Stories τα ταξίδια της και τη σχέση ζωής με τον «αφρικανικό» χορό με αφορμή το φεστιβάλ African Voices που διοργανώνεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

    Οταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός και χειρουργός. Τελικά κατάφερα το πρώτο. Είχα μανία με τα ρούχα, το τσίρκο, την όπερα, το σινεμά και τα ταξίδια. Έγινα ενδυματολόγος και έφυγα στο Παρίσι για να τα συνδυάσω όλα μαζί.

    Εκεί όλοι οι φίλοι ήταν μουσικοί. Έπαιζαν κρουστά κυρίως από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Κάπως έτσι διέσχισα το Μεξικό με την υπόκρουση κρουστών. Γυρίζοντας στην Αθήνα προέκυψε τυχαία ένα μάθημα «αφρικανικού» χορού.

    Ο ήχος και ο παλμός ήταν ό,τι πιο κοντινά στη μνήμη της παριζιάνικης και μεξικανικής εκδοχής της εαυτής μου. Έτσι ξεκίνησα μαθήματα στην Αθήνα. Παράλληλα άρχισα να ταξιδεύω στη Γαλλία για να παρακολουθήσω σεμινάρια «αφρικανικού» χορού. Έτσι ήρθα σε επαφή με τη μαλινέζικη κοινότητα. Ο χορός ήταν ένα μέσο για να ταξιδεύω.

    Η πρώτη φορά που πήγα στο Μάλι ήταν το 2020. Δεν ήξερα τι θα αντικρίσω. Πάταγα στο Google τη λέξη Μάλι και μου έβγαινε Μπαλί. Γύρισα αποφασισμένη ότι θα επιστρέψω και θα γυρίσω ένα ντοκιμαντέρ για να ακουστούν οι φωνές των γυναικών. Πίστευα στην πρωτοπορία της ιδέας μου. Αργότερα διαπίστωσα ότι ήταν μια ιδέα που είχε ήδη γίνει θεωρία το 1970 και είχε αντικατασταθεί από την ανθρωπολογία του φύλου.

    Έπρεπε να μάθω τι χορεύω, γιατί το χορεύω, ποια άλλα άτομα το χορεύουν. Έδωσα κατατακτήριες και μπήκα στην Κοινωνική Ανθρωπολογία του Παντείου. Το κυριότερο πράγμα που μου συνέβη ήταν μια «μετακίνηση». Μια αποδόμηση στερεότυπων, μια αναδιαπραγμάτευση κυρίως με τη δική μου λευκότητα, είτε βρισκόμουν σε ένα απόμερο χωριό έξω από το Μπαμάκο (πρωτεύουσα του Μάλι) είτε στα έδρανα του αθηναϊκού πανεπιστημίου.

    Το Μπαμάκο πλέον δεν μου φαίνεται «εξωτικό», αλλά κάτι οικείο. Κάτι δικό μου. Η Αφρική μου έμαθε ότι δεν υπάρχει το «εμείς» και οι «άλλοι». Ότι είναι μύθος η «εξωτικοποίηση» με την οποία την έχουμε επενδύσει. Είναι μια διχοτομία με πλειάδα νοηματοδοτήσεων και εξουσιαστικές καταβολές.

    Το Μπαμάκο δεν μου φαίνεται «εξωτικό», αλλά οικείο. Η Αφρική μου έμαθε ότι δεν υπάρχει το «εμείς» και οι «άλλοι». Ότι είναι μύθος η «εξωτικοποίηση»

    Το Μάλι είναι μια τεράστια χώρα με πολλά διαφορετικά βήματα, τραγούδια, ρυθμούς. Ο λεγόμενος παραδοσιακός χορός εμφανίστηκε το 1960, τότε που γεννήθηκαν τα εθνικά μπαλέτα και τα μουσικά σχήματα. Υπήρχε ανάγκη για μια εθνική ταυτότητα μετά την αποικιοκρατία. Οι περισσότεροι έμαθαν να διδάσκουν στην Κούβα και τη Σοβιετική Ένωση. Έτσι χτίστηκε το είδος που διδασκόμαστε σήμερα.

    Άρχισα να διοργανώνω φεστιβάλ στην Αθήνα κυρίως με καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες από το Μάλι. Για μένα είναι σημαντικό τα ίδια αυτά τα άτομα να επωφελούνται από τη διάδοση και τη διδασκαλία των πολιτισμών τους.

    Παράλληλα συμμετέχω σε ένα πρότζεκτ ενός μουσικού σχολείου στο Μάλι –λέγεται centre du sayon–, στο οποίο προσπαθούμε να εκπαιδευτούν ορφανά παιδιά στον τομέα της μουσικής, ενώ κάθε χρόνο οργανώνουμε πολιτισμικό σεμινάριο για Ευρωπαίες και Ευρωπαίους.

    •••

    Η Βασιλική Μαυρίδη διαχειρίζεται την οργάνωση Kélenya. Η λέξη στα μπαμανά (την επίσημη γλώσσα του Μάλι) σημαίνει ισότητα. Συνεργάζεται επίσης με το Anasa Cultural Center, το οποίο προσπαθεί να φέρει τις φωνές της αφρικανικής διασποράς μες στον χώρο του δημόσιου πανεπιστημίου με βασικό συμπαίκτη το εργαστήριο ανθρωπολογικής έρευνας του Πάντειου Πανεπιστημίου και τον καθηγητή Γεράσιμο Μακρή.

    Το φεστιβάλ African Voices διοργανώνεται στις 06.06.2024 (17.00-21.30) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

     

    banner_300_250
    Picture of Basiliki Mauridi
    Η Βασιλική Μαυρίδη είναι φοιτήτρια Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    Κούβα shortstoriesgr
    Short

    Ταξιδεύοντας μόνη στην Κούβα που έχω αγαπήσει

    H Ισαμπέλλα Γέργου γράφει στο Short Stories για το ταξίδι που έκανε μόνη της στην Κούβα αναζητώντας τα χρώματα και τα αρώματα της φύσης και των ανθρώπων αυτής της τόσο ιδιαίτερης χώρας της Καραϊβικής

    Elena Tyrea_Η χαγιάτ μια γυναικα από το Ιραν που μπήκε στην καρδιά μου shortstoriesgr
    Short

    Η Χαγιάτ, μια γυναίκα από το Ιράν που μπήκε στην καρδιά μου

    Η Έλενα Τυρέα γράφει στο Short Stories για τη Χαγιάτ, τη γυναίκα από το Ιράν την οποία υποδύεται στην παράσταση «Φωτιά και νερό», σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου και με συμπρωταγωνιστές τους Δημήτρη Γεωργαλά και Στέλιο Καλαθά