Το καλοκαίρι του 2018 είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για το βιολογικό τέλος των γονιών μου (που «περαιώθηκε» το καλοκαίρι του 2022). Ένιωθα τότε πως το μυαλό μου γίνεται χυλός. Με προτροπή της κατοπινής δασκάλας μου στη Δημιουργική Γραφή εξέφρασα γραπτά την αγάπη μου για τα αγαπημένα μου sneakers (συγκεκριμένου brand). Αποτελούσαν, και αποτελούν, τον πιο πιστό μου σύντροφο στις διαδρομές της καθημερινότητας και τις ετήσιες εκδρομές μου. Ενθουσιασμένη με το αποτέλεσμα, το έστειλα στη δασκάλα μου. Σχεδόν με έβαλε να το ξαναγράψω, υπακούοντας στους κανόνες του δημιουργικού γραψίματος.
Αυτή η μικροϊστορία για τα sneakers μου ήταν το έναυσμα για τη δημιουργία μιας ομάδας δημιουργικής γραφής με έδρα την τραπεζαρία μου. Για ενάμισι σχολικό έτος, κάθε Πέμπτη, με τις φίλες που τις εξιτάριζε η ιδέα της μαθητείας στα είδη του λογοτεχνικού γραπτού λόγου ανοίγαμε τετράδια ή τάμπλετ και σαν καλές μαθήτριας εξασκούμασταν σε ό,τι μας όριζε η δασκάλα μας. H τραπεζαρία μου λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη του 2018 έως τον Φλεβάρη του 2020, φιλοξένησε ένα σμάρι Serial Writers (το όνομα της ομάδας μας). Προσωπικά είχα το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Souzie Strausse (εκ της γνωστής ατάκας «Σούζυ, τρως!»).
Άλλοτε μετατρεπόμασταν σε εσωτερικές στο αριστοκρατικό κολέγιο Wellesley (όταν ήταν μόνο θηλέων) και πρωτομιλούσαμε για τον φεμινισμό. Άλλοτε βολτάραμε στον Εθνικό Κήπο ασχολούμενες με τις γουασινγκτόνιες που είχε φυτέψει η Αμαλία. Άλλοτε καθόμασταν στα τραπεζάκια του Ζαππείου σχολιάζοντας το ειδύλλιο του Τάκη (Καρυωτάκη) και της Μαρίας (Πολυδούρη).
Θυμάμαι ακόμη (και γελάω) την προσπάθειά μας να συνθέσουμε ποίηση λίμερικ: «Μια γριά Μαντόνα απ’ την Καντόνα πήγε κι ήπιε μόνη της όλη την μπελαντόνα. Αχ αυτή η γριά απ’ την Καντόνα!».
