Skip to content
Home » Όταν κατηγορήθηκα ως ο ληστής με την κόκκινη μπλούζα στην ορεινή Ιεράπετρα

Όταν κατηγορήθηκα ως ο ληστής με την κόκκινη μπλούζα στην ορεινή Ιεράπετρα

    Όταν κατηγορήθηκα ως ο ληστής με την κόκκινη μπλούζα στην ορεινή Ιεράπετρα

    Published
    Ο ναός του Προφήτη Ηλία φωνογραφημένος από τον Γιώργο Γρ. Σταματάκη

    Όταν κατηγορήθηκα ως ο ληστής με την κόκκινη μπλούζα στην ορεινή Ιεράπετρα

    Published
    Ο ναός του Προφήτη Ηλία φωνογραφημένος από τον Γιώργο Γρ. Σταματάκη
    Ο Γιώργος Γρ. Σταματάκης περιγράφει γλαφυρά στο Short Stories μια κωμικοτραγική στιγμή στην ορεινή Ιεράπετρα, όταν από λάθος εκτίμηση βρέθηκε κυνηγημένος σαν ληστής από ένα ολόκληρο χωριό που ήθελε να απονείμει δικαιοσύνη στο πόδι

    Στην ηλικία που με συνοδεύει και τη διάθεση που συνοδεύει την ηλικία μου ένα πράγμα πλέον μου δίνει χαρά. Να φύγω από το Δεύτερο Ανακριτικό Τμήμα του Πρωτοδικείου Ηρακλείου, όπου  υπηρετώ και βγάζω τίμια το ψωμί μου. Και να τρέχω πότε ανέμελος στους ανθισμένους αγρούς και πότε λαχανιασμένος στα κακοτράχαλα βουνά της πολύπτυχης πατρίδας μου.

    Δυο φωτογραφικές μηχανές κρεμασμένες στον λαιμό μου. Μονίμως ρυθμισμένες κατάλληλα για να μη χρονοτριβώ και να φωτογραφίζω με τέτοια μανία, ώστε να μην μπορώ να δω πλέον τον κόσμο εκτός κάδρου. Γι’ αυτό απ’ όλη τη φύση δεν αγαπώ τα φαράγγια. Τα φαράγγια έχουν πάντα σκιασμένη τη μια τους πλευρά. Και αυτό είναι τρομερό για έναν που φωτογραφίζει.

    Παρά ταύτα ακολούθησα τον συνοδοιπόρο μου Χριστόφορο στην εξερεύνηση των μικρών φαραγγιών. Στις περιφέρειες των χωριών Μάλλες, Ανατολή, Χριστός, Μεταξοχώρι στην ορεινή Ιεράπετρα. Φόρεσα, ως είθισται, και μια κόκκινη μπλούζα για να είμαι εύκολα εντοπίσιμος σε περίπτωση που χαθώ.

    Ωραία τα φαράγγια της Ιεράπετρας αλλά δεν μπορούσα να τα δω. Δεν βοηθούσαν το κάδρο. Έτσι μετά το πρώτο φαράγγι αυτονομήθηκα. Μόνος μου πλέον ξεκίνησα να φωτογραφίζω τα ωραία γεραπετρίτικα χωριά. Ολημέρα γύριζα στα σοκάκια, στις ταράτσες και τις αυλές των σπιτιών. Ώσπου διέκρινα σε ένα κορφάλι τον ναό του Προφήτη Ηλία.

    Ανέβηκα την ανηφόρα και έφτασα στον ναό. Ένα υπέροχο τέμπλο, εντελώς ναΐφ αισθητικής, με καθήλωσε. Ξάπλωσα στο πάτωμα φωτογραφίζοντας τα σχηματοποιημένα άνθη των θωρακίων του. Ώσπου άκουσα φωνές κόσμου. Αρχικά αμυδρά, που όλο δυνάμωναν όσο πλησίαζαν. Θορυβημένος βγήκα έξω. Είδα όλο το χωριό, άντρες και γυναίκες, νέους και γέρους, να ανεβαίνει εξαγριωμένο. Σε απόσταση από αυτούς ερχόταν μια γριά που κουνούσε την κατσούνα της στον αέρα και φώναζε: «Αυτός είναι. Πιάστε τόνε».

    Φοβήθηκα, γιατί γνωρίζω από τη δουλειά μου ότι αρκεί να σε αναγνωρίσει ο παθόντας (εν προκειμένω η παθούσα) για να δικαστείς και να καταδικαστείς

    Πλησίασαν αρκετά και άρχισα να ξεκαθαρίζω πλέον τον διγαβρέ τως. Έλεγαν ότι εγώ είχα μπει στο σπίτι της γριάς και την είχα ληστέψει και πως δεν πάει άλλο. Θα πάρουν τον νόμο στα χέρια τους για να προστατέψουν το χωριό τους.

    Μη έχοντας άλλη επιλογή, ανέβηκα σε ένα πεζούλι ώσπου έφτασαν οι πρώτοι χωρικοί και με ακινητοποίησαν. Πίσω η γριά να φωνάζει, λαχανιασμένη λόγω της ανηφόρας: «Αυτός είναι. Ξενοχωριανός. Ετσαΐδια μια κόκκινη καμιζόλα εφόριε. Ποιος ιστάμενος άντρας βάνει κόκκινη καμιζόλα;».

    Φοβήθηκα, γιατί γνωρίζω από τη δουλειά μου ότι αρκεί να σε αναγνωρίσει ο παθόντας (εν προκειμένω η παθούσα) για να δικαστείς και να καταδικαστείς. Περισσότερο όμως με φόβιζε η αντίδραση του εξαγριωμένου όχλου.

    Ήδη φώναζαν: «Να τον κάμετε αλατσογύριστο, να μάθει να κλέβει τσι ανυπεράσπιστες γυναίκες». «Δε χρειάζεται δικαστήριο, γιατί εκειά τα κάνουνε πλακάκια». «Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, σύντεκνε». «Εμείς να τον εδικάσουμε ετσά που πρέπει, επαδέ».

    Αν είχα χρόνο θα φιλολογούσα σχετικώς με την αναγνώριση των δραστών ως ισχύει, αλλά δεν είχα. Όλα γίνονταν αστραπιαία.

    Έφτασε και η γριά. Αυτή είχε κολλήσει στην κόκκινη μπλούζα: «Οι σωστοί άντρες βάνουνε μαύρα, δεν βάνουνε κόκκινα» φώναζε. Εγώ στο πεζούλι και η γριά από κάτω.

    Την κοίταξα στα μάτια και της είπα: «Θεια, ξάνοιξέ με καλά και πες μου. Εγώ μπήκα στο σπίτι σου και σ’ έκλεψα;». Έτρεμα ότι θα πει «ναι!», διότι δεν την έκοβα και πολύ στα καλά της.

    Αυτή όμως με κοίταξε εντελώς υποτιμητικά και είπε: «Όχι, δεν είσαι εσύ. Εμένα αυτός που μ’ έκλεψε ήτανε φανίσιμος, όμορφος, ψηλός, αεράτος. Ένας πραγματικός λεβέντης!».

    banner_300_250
    Picture of Γιώργος Γρ. Σταματάκης
    O Γιώργος Γρ. Σταματάκης είναι λαογράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    Γιώργος Γρ. Σταματάκης

    MORE STORIES

    christina-papadaki-pos-mia-omprela-apo-ta-tzampo-evgale-archaia-stin-kriti-shortstoriesgr.jpg
    Short

    Πώς μια ομπρέλα από τα Τζάμπο «έβγαλε» αρχαία στην Κρήτη

    Η Χριστίνα Παπαδάκη αφηγείται στο Short Stories την απίστευτη ιστορία που έζησε ως συμβασιούχος αρχαιολόγος το 2007, όταν η προσπάθεια προστασίας από τον καυτό ήλιο οδήγησε στην αποκάλυψη αρχαιοτήτων στο αρχαίο Ρύτιο της Κρήτης

    Θάνος Μικρούτσικος ΜΠΡΕΧΤ 7 ΝΑΝΟΙ shortstories.gr
    Short

    Ο Θάνος Μικρούτσικος για τους «7 νάνους» και τον Μπρεχτ

    Το Short Stories ξεχωρίζει αποσπάσματα από συνεντεύξεις του Θάνου Μικρούτσικου στον Παναγιώτη Φρούντζο σχετικά με τους «7 νάνους», το τραγούδι της ζωής του, όπως το αποκαλούσε, και τη συνάντησή του με την κόρη του Μπέρτολτ Μπρεχτ