Skip to content
Home » Τ’ ανήλιαγα σιωπηλά παιδάκια και το παρατημένο πλαστικό παιχνίδι

Τ’ ανήλιαγα σιωπηλά παιδάκια και το παρατημένο πλαστικό παιχνίδι

    Τ’ ανήλιαγα σιωπηλά παιδάκια και το παρατημένο πλαστικό παιχνίδι

    Published

    Τ’ ανήλιαγα σιωπηλά παιδάκια και το παρατημένο πλαστικό παιχνίδι

    Published
    Η ζωγράφος Κλεοπάτρα Δίγκα γράφει στο Short Stories για τα δύο σιωπηλά μικρά αγόρια που έζησαν στο ενοικιαζόμενο πατρικό σπίτι της, αφήνοντας πίσω τους όταν έφυγαν ένα κόκκινο πλαστικό φορτηγό που έκανε δαιμονισμένο θόρυβο

    Νοίκιασαν το σπίτι μας, αλλά έμειναν λίγο. Δεν είχαν κλείσει χρόνο και αποφάσισαν να μετακομίσουν. Δεν μπορούσαν να πληρώσουν το νοίκι, χρωστούσαν τρεις μήνες. Ούτε και που το ζητούσαμε γιατί ήταν η κρίση τότε.

    Θα διέλυαν την οικογένεια για να τα βγάλουν πέρα. Όχι, δεν χώριζε το ζευγάρι, αλλά η δουλειά εκείνου σταμάτησε εντελώς. Σιδεράς ήταν. Θα γύριζε στη μάνα του και αυτή στη δικιά της με τα παιδιά. Δυο αγοράκια είχαν. Το ένα μόλις είχε αρχίσει να περπατάει, το άλλο γύρω στα τέσσερα.

    Μου είχαν γελάσει με ένα γλυκό αθώο χαμόγελο την πρώτη μέρα που έφτασαν. Είχα χαρεί όταν νοίκιασαν το σπίτι. Καινούργια οικογένεια. Παιδάκια θα έμπαιναν, παιδικές φωνούλες πάλι. Θα ζωντάνευαν το πατρικό μας, που από τότε που έφυγαν οι γονείς μας έμενε σκοτεινό και σκυθρωπό.

    Η μάνα ήταν όμορφη, λεπτή κοπέλα με μαύρα μακριά μαλλιά. Και ο πατέρας όμορφος, ευρύστερνος, με τατουάζ στα μπράτσα. Εκείνη είχε αρρωστήσει σοβαρά πριν έρθουν σ’ εμάς, αλλά το είχε ξεπεράσει, μας είπαν. Είχε κάτι θλιμμένο στην όψη. Τις δουλειές του σπιτιού τις τηρούσε με συνέπεια. Όμως τα ρολά στα παράθυρα έμεναν σχεδόν πάντα κατεβασμένα.

    Τα μικρά δεν ακουγόντουσαν. Σαν να κοιμόταν όλο το σπίτι. Μάταια περίμενα να ακούσω παιδικές φωνούλες. Ούτε στο άλσος που ήταν απέναντι δεν τα έβγαζε ποτέ. Μόνο όταν κατέβαινα για λίγο στον κήπο, έβλεπα κάτι μικρά παιχνίδια πεταμένα γύρω από τη βεράντα τους. Μια μπαλίτσα, ένα σιδερένιο αυτοκινητάκι, κάτι νιντζάκια, που τα έριχνα πάλι πάνω στη χαμηλή βεράντα τους. Τα βγάζουν καμιά φορά να παίξουν σκέφτηκα, μόνο που δεν ακούγονται.

    Σπανίως συναντιόμασταν στην είσοδο του σπιτιού, όμως μου είχε κάνει εντύπωση το χρώμα στα πρόσωπά τους. Ωχρό. Δεν ρόδιζαν τα μαγουλάκια τους. Όλο κλεισμένα μέσα τα ’χει, τ’ ανήλιαγα, σκεφτόμουν και στενοχωριόμουν με τα σιωπηλά παιδάκια. Η ελπίδα για ζωντάνια στο σπίτι ναυαγούσε.

    Έφυγαν ένα απόγευμα, ξαφνικά.

    Ένα παιγνίδι αναμμένο, σημαίνει ένα παιδί κοντά του. Όμως το φορτηγό ήταν μοναχό του, χωρίς παιδί, κι έπαιζε εκεί δα, από το βράδυ που το άφησαν

    Ήρθε ένα φορτηγό, τα φόρτωσαν όλα κι ανέβασαν τα κλειδιά.

    Την επομένη έπρεπε να φτιαχτεί το σπίτι για να ξανανοικιαστεί. Ήρθε η καθαρίστρια να το ετοιμάσουμε. Έμεινα κοντά της να της πω τι πρέπει να κάνουμε. Πήγα απέναντι στα σκουπίδια κάτι υπολείμματα της ζωής τους που είχαν εγκαταλείψει πίσω τους μέσα στα δωμάτια.

    Δίπλα στον κάδο είχαν αφήσει από την προηγουμένη μια μικρή ξεφούσκωτη γαλάζια παιδική πισίνα κι ένα παιχνίδι: ένα κόκκινο πλαστικό φορτηγό, μεγαλούτσικο, που έκανε δαιμονισμένο, εκκωφαντικό θόρυβο, εκεί, καθώς ήταν παρατημένο.

    Αναμμένες οι μπαταρίες του, δεν έλεγαν να σωθούν και αναβόσβηναν οι κόκκινοι προβολείς του. Ένα παιγνίδι αναμμένο σημαίνει ένα παιδί κοντά του. Όμως το φορτηγό ήταν μοναχό του, χωρίς παιδί, κι έπαιζε εκεί δα, από το βράδυ που το άφησαν.

    Απέμεινα να το κοιτάζω!

    Να η φασαρία των παιδιών που περίμενα. Τώρα που είχαν φύγει. Ομιλούσα απουσία ήταν. Το πήρα στα χέρια να το σταματήσω. Το γύρισα από δω κι από κει, τίποτε. Δεν έβλεπα κουμπί πώς να το σβήσω. Το άφησα δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών. Συνέχισε να φωνάζει και να αναβοσβήνει τα φώτα του, μόνο του, για ώρες, μέχρι να τελειώσουν οι μπαταρίες του.

    Ζωές…

    •••

    Προδημοσίευση από το υπό έκδοση βιβλίο με (προσωρινό) τίτλο «Από το συρτάρι» της Κλεοπάτρας Δίγκα.

    banner_300_250
    Κλεοπάτρα Δίγκα
    Η Κλεοπάτρα Δίγκα είναι ζωγράφος και σκηνογράφος

    Κεντρική φωτογραφία
    Aasha Edwards/Unsplash

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    Isavella Bertnan_to-paidiko-chamogelo-pou-enose-ta-dyo-misa-tis-kardias-mou-algeri-kai-gaza
    Short

    Το παιδικό χαμόγελο που ένωσε τα δύο μισά της καρδιάς μου: Αλγέρι και Γάζα

    Η φωτογράφος Ισαβέλλα Μπερτράν γράφει στο Short Stories για το ταξίδι της, τον περασμένο Οκτώβρη, στο Αλγέρι, που συνέπεσε με το αιματοκύλισμα στη Γάζα γεννώντας της ανάμικτα συναισθήματα αλλά και ακλόνητη αίσθηση ελπίδας