Skip to content
Home » Η πρώτη μου φορά στο μετρό της Αθήνας

Η πρώτη μου φορά στο μετρό της Αθήνας

    Η πρώτη μου φορά στο μετρό της Αθήνας

    Published

    Η πρώτη μου φορά στο μετρό της Αθήνας

    Published
    Ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης, που ζει στη Χίο, γράφοντας, καλλιεργώντας τη γη, αλλά και χαρτογραφώντας σπήλαια, αφηγείται στο Short Stories πώς μπήκε για πρώτη φορά στο μετρό της Αθήνας και η καρδιά του πήγε να σπάσει από τον τρόμο

    Τον Ιούνιο του 2003 το μετρό της Αθήνας λειτουργούσε ήδη τρία χρόνια αλλά εγώ είχα να πάω στην πρωτεύουσα περίπου μία δεκαετία.

    Ένα πρωί κατέβηκα στο λιμάνι της Χίου με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στον λαιμό μου για να φωτογραφίσω ανυποψίαστος την ανατολή. Τότε είδα έναν γνωστό μου, τον Πάκη Α., μες στο ιστιοπλοϊκό του μαζί με άλλους δύο τύπους, να λύνουν κάβους και τους ρώτησα για πού σαλπάρουν. Μου λέει ο Πάκης: «Πάμε για Πειραιά. Έλα μέσα».

    Σκέφτηκα ότι μου κάνει πλάκα και πήδηξα μες στο σκάφος. Σε λίγο βγαίναμε από το λιμάνι και τον άκουσα να λέει στον ασύρματο: «Λιμεναρχείο Χίου, το “Χαρικέιν” αποπλέει για Πειραιά». Αμέσως ήρθε η απάντηση της λιμενικού: «ΟΚ, καλό ταξίδι». Τότε συνειδητοποίησα ότι πράγματι φύγαμε για Πειραιά.

    Το ταξίδι μας ήταν εφιαλτικό. Ξεκινήσαμε τέσσερα άτομα Τρίτη ξημέρωμα και φτάσαμε στο Μικρολίμανο τρία άτομα Πέμπτη απόγευμα. Ο ένας κατέβηκε στην Άνδρο, όπου πιάσαμε λιμάνι για να γλυτώσουμε από την κακοκαιρία το πρώτο βράδυ και πήρε το πλοίο της γραμμής για να συνεχίσει το ταξίδι ασφαλής.

    Το δεύτερο βράδυ το περάσαμε στην Τζια. Φτάνοντας, ύστερα από χίλια μύρια κύματα στο Μικρολίμανο, κατέβηκα από το σκάφος και πήγα στο Φάληρο.

    Πήρα το τρένο προς Καλλιθέα όπου έμενε ένας φίλος μου. Θα του ζητούσα να με φιλοξενήσει μια νύχτα, ώστε την επομένη να επιστρέψω στο νησί με το πλοίο της γραμμής. Το μπότζι του ταξιδιού το ένιωθα ακόμη, σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής μου μέχρι την Καλλιθέα.

    Φτάνοντας εκεί σχεδόν νύχτα πια, διαπίστωσα ότι ο φίλος μου, που ήταν φοιτητής και μάχιμος σε αριστερά σχήματα, έφευγε με το νυχτερινό τρένο για Θεσσαλονίκη όπου θα λάβαινε μέρος σε φοιτητικές κινητοποιήσεις. «Θα ’ρθω κι εγώ μαζί σου» του λέω. Έκανα ένα βιαστικό μπάνιο και φύγαμε από το σπίτι.

    Αυτό είναι το μετρό που άκουγα τόσο καιρό; Έτσι κυκλοφορούν οι άνθρωποι στην Αθήνα; Σαν ποντικοί κάτω από τη γη και μέσα σε τόσο τρομακτική κατάσταση;

    Το μπότζι μου είχε περάσει κάπως και ένιωθα έτοιμος για νέες περιπέτειες, αλλά φτάνοντας με τον ΗΣΑΠ στην Ομόνοια και αλλάζοντας γραμμή, παίρνοντας το μετρό για σταθμό Λαρίσης, μόλις μπήκα στον συρμό και ξεκίνησε, χλώμιασα.

    Άρχισα να κοιτάζω με τρόμο γύρω μου και να κλείνω τα αυτιά μου για να μην ακούω αυτό τον ανατριχιαστικό συριγμό και τα μάτια μου για να μη βλέπω απέξω την τρομακτική ταχύτητα μες στο μαύρο τούνελ. Η καρδιά μου πήγε να σπάσει μέχρι να φτάσουμε στον σταθμό.

    Αυτό είναι δηλαδή το μετρό που άκουγα τόσο καιρό; Έτσι ζουν και κυκλοφορούν οι άνθρωποι στην Αθήνα; Σαν ποντικοί κάτω από τη γη και μέσα σε τόσο τρομακτική κατάσταση; Είναι δυνατόν;

    Ύστερα μου λέγανε πώς μπορούσα τότε και συμμετείχα σε διάφορες αποστολές για εξερεύνηση και χαρτογράφηση σπηλαίων, ενώ όλοι αυτοί ζούνε κάθε μέρα μέσα σε υπόγεια τούνελ.

    Κόντεψε να μου στρίψει. Ο φοιτητής φίλος μου με κοιτούσε σε όλη τη διαδρομή απορημένος και γελούσε με το χάλι μου, εμένα του δύσμοιρου επαρχιώτη που μπήκε πρώτη φορά στο μετρό.

    Κάποτε φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη, πήραμε μέρος στις κινητοποιήσεις και επέστρεψα από κει στο νησί με το πλοίο της άγονης.

    Έφτασα Δευτέρα βράδυ στη Χίο ύστερα από μια ολόκληρη εβδομάδα μέσα σε ιστιοπλοϊκά, τρένα, μετρό, καράβια. Αλλά η πιο τρομακτική φάση του ταξιδιού μου ήταν εκείνα τα ανυπόφορα λεπτά στο μετρό, από την Ομόνοια μέχρι τον σταθμό Λαρίσης.

    banner_300_250
    Γιάννης Μακριδάκης
    Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι συγγραφέας

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    ΝΙΚΟΣ-ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ-ΠΑΡΙΣΙ shortstoriesgr
    Short

    Μια κάμερα Zeiss από το Παρίσι στη Βιέννη

    Ο Νίκος Θεοδοσίου γράφει στο Short Stories για την πρώτη του κινηματογραφική κάμερα που χρησιμοποίησε τη δεκαετία του 1960 στο Παρίσι και ξαναβρήκε 50 χρόνια μετά στη Βιέννη

    παιδιά δολοφόνοι tis-liverias-kai-o-mousakas-apo-kreas-pithikou
    Short

    Τα παιδιά δολοφόνοι της Λιβερίας και ο μουσακάς από κρέας πιθήκου

    Η Λαμπρινή Θωμά γράφει στο Short Stories για την επώδυνη εμπειρία της όταν το 1996 επισκέφτηκε το καταφύγιο που έχει δημιουργήσει ένας ιερέας της Θεολογίας της Απελευθέρωσης για τα παιδιά δολοφόνους της Λιβερίας

    Αρετή Κονδυλίδου_ παιδιά καθεστώς Ταλιμπάν Αφαγανιστάν_ shortstories
    Short

    Πώς να μιλήσεις στα παιδιά για το καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν;

    Η Αρετή Κονδυλίδου μοιράζεται με το Short Strories τις αγωνίες της πίσω από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τη φωτογραφική έκθεση του Δημήτρη Μεσσίνη με θέμα τους Ταλιμπάν και πώς ένα τραγούδι του Φίλιππου Πλιάτσικα βοήθησε στην υλοποίησή του

    Οπισθοδρομική Κομπανία shortstories Αγγελος Σφακιανακης
    Short

    Οπισθοδρομική Κομπανία: Μια μπίρα στα τρία κι ένα ζεϊμπέκικο στα Εξάρχεια του ’78

    Ο Άγγελος Σφακιανάκης, ιδρυτικό μέλος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας, αφηγείται στο Short Stories μια ιστορία από τα πρώτα τους νυχτερινά σεργιάνια ως τρίο, ακόμη, περιπλανώμενων μουσικών στα Εξάρχεια του 1978, που αφιερώνει στη μνήμη του Στράτου Στρατηγόπουλου