Skip to content
Home » Από την Αθήνα στο Πήλιο με ένα «Τσουκάλι που γρυλίζει»

Από την Αθήνα στο Πήλιο με ένα «Τσουκάλι που γρυλίζει»

    Από την Αθήνα στο Πήλιο με ένα «Τσουκάλι που γρυλίζει»

    Published

    Από την Αθήνα στο Πήλιο με ένα «Τσουκάλι που γρυλίζει»

    Published
    Ο Χρήστος Σιάφκος περιγράφει στο Short Stories τη διαδρομή που ακολούθησε μέχρι να προσαράξει στον Λαύκο στο Πήλιο. Παρέες, μαγειρέματα, ψάρεμα, έρωτες, συγγραφή, αλλά και συλλογή άγριων καρπών και φυτών και παρασκευή πηλιορείτικων εδεσμάτων με την ετικέτα «Το τσουκάλι που γρυλίζει»

    Στη ζωή μου έχουν υπάρξει αρκετές μοιραίες γυναίκες αλλά και ένας μοιραίος άντρας, ο Δημήτρης Πιατάς. Εν κατακλείδι αυτός «φταίει» για όλα.

    Ήταν αυτός που σε μια εκδρομή στο Πήλιο ανακάλυψε τον Λαύκο. Ένα χωριό που καλά καλά δεν αναφερόταν ούτε στους χάρτες. Ήταν αυτός που αγόρασε ένα πέτρινο ερείπιο 100 χρόνων και το έκανε ξανά σπίτι.

    Ήταν αυτό το σπίτι και αυτό το χωριό που έγινε σημείο αναφοράς μιας παρέας που με τον χρόνο επισκεύασε άλλα ερείπια και τα κατοίκησε.

    Ο Λαύκος είναι ένα κεφαλοχώρι, στα 330 μέτρα, του Δήμου Νοτίου Πηλίου. Ως δήμος ξεκινά από τους Αφέτες για να καταλήξει στο Τρίκερι. Είναι ένας απέραντος ελαιώνας. Ένα είδος «νησιού» που βρέχεται από το Αιγαίο και τον Παγασητικό. Ένα «νησί» που έχει όλα τα καλά αρκεί να ψάξεις να τα βρεις. Διότι δεν θα σου τα φέρουν στα χέρια. Οι ντόπιοι φυλάνε τον τόπο τους και πολύ καλά κάνουν.

    Τα παραπάνω ως περίγραμμα ενός τόπου που ένας αρχικά δημοσιογράφος και στη συνέχεια συγγραφέας κατοικεί πια σχεδόν μόνιμα, λοξοκοιτάζοντας όμως πάντα προς την Αθήνα.

    Στην αρχή για μένα ο τόπος ήταν μια τεράστια παιδική χαρά. Οι παρέες, το κρασί και το τσίπουρο, τα μαγειρέματα, η θάλασσα, το ψαροντούφεκο, το ψάρεμα από τη βάρκα. Και φυσικά οι έρωτες.

    Τα χρόνια περνούσαν ανέμελα κι ευτυχισμένα ή και λιγότερο ευτυχισμένα. Μέχρι που η χώρα και οι κάτοικοί της άρχισαν να τρώνε κάτι οικονομικές σφαλιάρες που άλλαξαν τον αδόξαστο και στη μεν και στους δε. Τα πράγματα στένεψαν πολύ τότε και για τον καλομαθημένο δημοσιογράφο – συγγραφέα. Που κάποτε έφευγε από τη μια δουλειά και την επομένη τον καλούσαν σε μια άλλη. Το τελικό χτύπημα και η ερώτηση «τώρα τι κάνουμε;» ήρθαν ωστόσο με το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας, μιας εφημερίδας στην οποία κάναμε το κέφι μας δουλεύοντας και δουλεύαμε για να κάνουμε το κέφι μας.

    Το «Τσουκάλι» εμπεριέχει μαρμελάδες μόνο από φρούτα από αψέκαστα δέντρα. Και αυτά δεν αγοράζονται στη λαϊκή, αλλά συλλέγονται με τα χέρια μου

    Ήταν ακριβώς τότε που ο Λαύκος έδωσε τη λύση. Βλέπετε με τα χρόνια είχα μάθει καλά τον τόπο, όχι όμως όπως τον έμαθα τα τέσσερα τελευταία. Και αυτό σε συνδυασμό με την καλή σχέση που είχα από φοιτητής στην Ιταλία με την κουζίνα, δημιούργησε ένα κατ’ οίκον αλλά και κατά τα μονοπάτια και τις πλαγιές παιχνίδι, το «Τσουκάλι που γρυλίζει».

    Το οποίο «Τσουκάλι» εμπεριέχει μαρμελάδες μόνο από φρούτα από αψέκαστα δέντρα με λίγη σχετικά ζάχαρη και λεμόνι. Και αυτά τα φρούτα δεν αγοράζονται στη λαϊκή αγορά ή στο μανάβικο, αλλά συλλέγονται με τα χέρια μου από εκεί που δύσκολα πατάει άνθρωπος. Ή για να το πούμε διαφορετικά, αν παραπατήσει θα τον βρουν την επομένη αγκαλιά με τα αγριογούρουνα (και έχουμε πολλά).

    Το «Τσουκάλι» την άνοιξη (καλή ώρα) ξεπατώνεται σε πλαγιές και χωματόδρομους για να μαζέψει τα άγρια σπαράγγια και τα περίφημα τσιτσίραβλα και αργότερα φοράει τη στολή του δύτη (παλιός έρωτας το ψαροντούφεκο) για να πέσει στο ακόμη παγωμένο Αιγαίο, όπου στους βράχους θα βρει την πολύτιμη κάπαρη και τα κρίταμα. Και μόλις καλοκαιριάσει σειρά έχουν η ρίγανη και το θυμάρι και άλλα φρούτα. Ένα κύκλος που δεν σταματάει παρά μόνο, υποπτεύομαι, με το γήρας.

    Θα πείτε: «Και το γράψιμο, τα βιβλία σου;». Ναι υπάρχει και αυτό, γιατί χωρίς αυτό δεν γίνεται. Ένα ακόμη μυθιστόρημα τελειώνει, ένα βιβλίο με τις παλιές μεγάλες συνεντεύξεις βρίσκεται ήδη στα χέρια του εκδότη. «Και η μοναξιά;» θα ρωτήσετε ακόμη, για να απαντήσω πως είναι ένα σπίτι φαινομενικά κλειστό, με τα παράθυρά του όμως ολάνοικτα στον κόσμο. Φτάνει να ξέρεις να τη διαχειριστείς και να την κάνεις δημιουργική. Τόσο απλά και τόσο όμορφα!

    banner_300_250
    Picture of Χρήστος Σιάφκος
    Ο Χρήστος Σιάφκος είναι δημοσιογράφος – συγγραφέας

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE STORIES

    Ελλάδα Γεωργία Δρακάκη short storiesgr
    Short

    Γιατί ξενοίκιασα το σπίτι μου στην Αθήνα και άρχισα να ταξιδεύω σε όλη την Ελλάδα

    Η Γεωργία Δρακάκη μοιράζεται με το Short Stories την απόφασή της να εγκαταλείψει την ακρίβεια και την τουριστικοποίηση της πρωτεύουσας και να αρχίσει να δουλεύει εξ αποστάσεως, ταξιδεύοντας ανά τη χώρα

    ΠΗΛΙΟ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ Λιλή Ζωγράφου,
    Short

    Ηλιογέννητη – Η πανσιόν όπου πλέχτηκε το ειδύλλιο του Άγγελου με την Άννα Σικελιανού

    Η Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου περιγράφει στο Short Stories στιγμές στην πανσιόν Ηλιογέννητη στο Πήλιο που πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε φιλοξενήσει πολλά μέλη της εγχώριας πνευματικής ελίτ