Skip to content
Home » Η γάτα μου κι εγώ σε ένα κοινόβιο στο Βερολίνο των sixties

Η γάτα μου κι εγώ σε ένα κοινόβιο στο Βερολίνο των sixties

    Η γάτα μου κι εγώ σε ένα κοινόβιο στο Βερολίνο των sixties

    Published
    Καθημερινότητα στην Κομμούνα 1 του Βερολίνου στα 60s

    Η γάτα μου κι εγώ σε ένα κοινόβιο στο Βερολίνο των sixties

    Published
    Καθημερινότητα στην Κομμούνα 1 του Βερολίνου στα 60s
    Η φωτογράφος Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου καταγράφει για το Short Stories τη ζωή σε ένα κοινόβιο στο Βερολίνο της δεκαετίας του 1960, όπου περίοπτη θέση ανάμεσα στα μέλη της κομμούνας κατείχε μια γάτα

    Τη δεκαετία του ’60 υπήρχαν πολλά άδεια διαμερίσματα στο Βερολίνο. Μετά το Τείχος πολλοί τρομοκρατημένοι Δυτικοβερολινέζοι μετακόμιζαν στη Δυτική Γερμανία. Βρήκαμε εύκολα αυτό που θέλαμε. Ένα φωτεινό διαμέρισμα με τρία μεγάλα δωμάτια, ευρύχωρη κουζίνα, μπαλκόνι, ανατολικά παράθυρα και κοντά σε στάση του μετρό.

    Ήμασταν τρεις συγκάτοικοι. Ο Λουί γραφίστας, από τη Γαλλία, ο Γιούργκεν, βοηθός σκηνοθέτη από το Βερολίνο, κι εγώ που μόλις είχα τελειώσει τη σχολή και εργαζόμουν βοηθός μοντέρ σε στούντιο μεταγλωττισμού ξενόγλωσσων ταινιών. Υπήρχε και μια γάτα, μια μινιατούρα τίγρη. Την έφερε στο σπίτι –μικρή, πεινασμένη και παγωμένη– ο Γιούργκεν ύστερα από ένα νυχτερινό γύρισμα. Από τότε έγινε η αφέντρα του σπιτιού.

    Από τις αποθήκες του Ερυθρού Σταυρού πήραμε δωρεάν μεταχειρισμένα έπιπλα σε παλιό στιλ. Ήταν η εποχή που όλοι άλλαζαν την επίπλωση του σπιτιού τους με μοντέρνα έπιπλα.

    Εγκατασταθήκαμε στο καινούργιο μας σπίτι. Τόπος συγκέντρωσης ήταν η κουζίνα, τα πρωινά και τα βράδια, γιατί την ημέρα λείπαμε. Εκεί γίνονταν οι πολύωρες συζητήσεις για την πολιτική, τον πόλεμο στο Βιετνάμ, τα κοινωνικά προβλήματα και τους εναλλακτικούς τρόπους συμβίωσης.

    Αποκρούαμε την αντίληψη που θεωρούσε τον ιδιωτικό χώρο σαν καταφύγιο και απορρίπταμε την παραδοσιακή οικογένεια. Βλέπαμε ότι μες στο οικογενειακό περιβάλλον υπήρχε αφόρητη καταπίεση και γίνονταν καθημερινά αμέτρητοι εξαναγκασμοί με τραγικές συνέπειες για τα πιο αδύναμα μέλη.

    Είχαμε βρει λύσεις και για τα προβλήματα της καθημερινότητας. Ποιος θα ψωνίσει, ποιος θα μαγειρέψει, ποιος θα πάει στην τράπεζα. Υπήρχε ένα κοινό ταμείο στο οποίο όλοι συμμετείχαμε εξίσου. Κάθε Σάββατο πρωί γινόταν καθαριότητα και από τους τρεις μας.

    Το Δυτικό Βερολίνο ήταν το καταφύγιο κάθε αριστερού νέου από τη Δυτική Γερμανία, αφού οι κάτοικοί του απαλλάσσονταν από τη στρατιωτική θητεία, λόγω του ειδικού καθεστώτος που ίσχυε. Τότε υπήρχαν περίπου πενήντα κοινόβια που αποτέλεσαν έναν από τους πρώτους πυρήνες του κινήματος του Βερολίνου του ’68.

    Βλέπαμε ότι μες στο οικογενειακό περιβάλλον υπήρχε καταπίεση και γίνονταν αμέτρητοι εξαναγκασμοί με τραγικές συνέπειες για τα πιο αδύναμα μέλη

    Ένα παράλληλο κίνημα με τον Μάη του ’68 στο Παρίσι, λιγότερο διάσημο και με μικρότερη πολιτική εμβέλεια, αλλά με μεγαλύτερο θεωρητικό βάθος.

    Πορευόμασταν καλά με τη συγκατοίκηση και κάποια μικροπροβλήματα που παρουσιάζονταν ξεπερνιούνταν εύκολα. Ήμασταν νέοι και προσπαθούσαμε να βρούμε πώς να ζούμε έξω και πέρα από τον παραδοσιακό τρόπο ζωής και συμβίωσης.

    Τότε αποφασίσαμε να κάνουμε ένα μεγάλο πάρτι για να δείξουμε το σπίτι μας. Καλέσαμε πολλούς φίλους, είχαμε πολλά ποτά και δυνατή μουσική. Οι πόρτες των δωματίων ήταν ανοιχτές, όλοι μπορούσαν να πάνε παντού. Η γάτα με όλη αυτήν τη φασαρία και τα πολλά άγνωστα πρόσωπα είχε εξαφανιστεί, είχε κάπου κρυφτεί.

    Στο καθιστικό υπήρχε μια βιβλιοθήκη γεμάτη βιβλία που έκλεινε με τζαμωτές πόρτες. Κάποια στιγμή με πλησιάζει ένας φίλος, ο Βόλφγκανγκ. Τρομοκρατημένος μου δείχνει τα χέρια του όλο γρατζουνιές και αίματα. Είχε ανοίξει την ντουλάπα και πήρε ένα βιβλίο για να το ξεφυλλίσει.

    Τότε η ήρεμη, χαδιάρα γατούλα μου μεταμορφώθηκε σε μια μικρή τίγρη. Του όρμησε, τον γρατζούνισε, τον δάγκωσε στα χέρια και τον ανάγκασε να αφήσει το βιβλίο.

    Τα χρόνια πέρασαν. Εκείνη η υπέροχη γάτα με συντρόφεψε 17 ολόκληρα χρόνια. Περάσαμε πολλά μαζί. Χαρές και λύπες. Το γουργουρητό και τα «πατουσάκια» της ήταν η καλύτερη παρηγοριά στις δύσκολες μέρες. Όταν ερχόμουν από τη δουλειά, άκουγε από μακριά τον ήχο του αυτοκινήτου μου, του Renault 4, και με περίμενε πίσω από την πόρτα να με καλωσορίσει.

    Δυστυχώς αρρώστησε βαριά και δεν μπόρεσα να την πάρω μαζί μου στην Αθήνα όταν άφησα το Βερολίνο.

    banner_300_250
    Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου
    Η Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου είναι φωτογράφος – συγγραφέας

    Κεντρική φωτογραφία
    Rainer Langhans & Christa Ritter

    ΣΧΕΤΙΚΑ LINKS

    MORE SHORT STORIES

    Photo

    Εικόνες παιδιών απ’ όλο τον κόσμο

    Το παιδικό βλέμμα, τα παιδικά χαμόγελα και η παιδική λύπη μπροστά από τον φακό της φωτογράφου Κατερίνας Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου είναι ίδια παντού, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκεύματος και εθνικότητας, όπου κι εάν ταξίδεψε.

    ολυμπιακοι αγωνες μοναχο Μέση Ανατολή
    Short

    Η ματωμένη Ολυμπιάδα του Μονάχου και μια επανάσταση στη Μέση Ανατολή

    Η Κατερίνα Ζωιτοπούλου-Μαυροκεφαλίδου συνεχίζει την αφήγησή της στο Short Stories για το ντοκιμαντέρ σχετικά με μια επανάσταση στη Μέση Ανατολή, το οποίο ποτέ δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας του τρομοκρατικού χτυπήματος στην Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972